่า “ข้าจะลงจากเขา ไม่ใช่จะออกไปจากสำนัก…. ข้าว่าข้าจะไปที่ยอดเขาอวิ๋นสิง”
กู้ชิงค่อนข้างตกใจ มองดูเขาพลางกล่าวว่า “เจ้าไม่คิดที่จะรอแล้วหรือ?”
ผิงหย่งเจียส่งเสียงอืม ก่อนกล่าวว่า “สุดท้ายการบำเพ็ญเพียรมันก็เป็นเรื่องของตัวเอง จะมัวรอให้คนแก่อย่างอาจารย์มาคอยจัดการให้ทุกอย่างเหมือนตัวข้าเป็นนกน้อยไม่ได้”
“อาจารย์ไม่ใช่คนแก่ แต่เอาเถอะ เรื่องนี้มันไม่สำคัญ สิ่งสำคัญก็คือเจ้าสามารถทำการตัดสินใจนี้ออกมาได้ ยอดเยี่ยมกว่าข้าและหยวนฉวี่เสียอีก”
กู้ชิงกล่าวกับเขาพร้อมรอยยิ้ม ท่าทางดูชื่นชมเป็นอย่างมาก
ผิงหย่งเจียกล่าวด้วยสีหน้าน่าสงสาร “ข้ามิใช่จงใจจะทำตัวแตกต่างไปจากคนอื่น ศิษย์พี่ท่านอย่าได้เข้าใจผิด”
……
……
ศิษย์ของยอดเขาเสินม่อถนัดเรื่องการพูดด้วยสีหน้าน่าสงสาร
อย่างเช่นหยวนฉวี่ อย่างเช่นผิงหย่งเจีย กู้ชิงเองก็แสดงออกมาเป็นบางครั้ง กระทั่งจักจั่นเหมันต์ที่ไม่มีหน้าก็ยังแสดงท่าทางแบบนั้นออกมาได้อย่างชัดเจน
แต่ปัญหาก็คืออะไรคือใบหน้าน่าสงสาร?
สายตาใสซื่อ สีหน้าเลอะเลือน สับสนไม่รู้เรื่อง?
ไม่ เพียงเท่านี้ยังไม่พอ ยังต้องมีความขมขื่นและความจนปัญญาอีกนิดหน่อยด้วย
เมฆหมอกปกคลุมหน้าผาที่สูงชันของยอดเขากระบี่ ผิ
