งมาจากในหน้าผาหินที่อยู่ด้านบน
ผิงหย่งเจียงุนงงเล็กน้อย ก่อนจะเดินกลับมาที่เดิมแล้วหยิบเอากระบี่บินสีเทาเล่มนั้นมาดู จากนั้นกล่าวขอโทษว่า “ไม่ได้ ท่านรอศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นดีกว่า”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ เขาก็เดินต่อขึ้นไปบนยอดเขา
ยิ่งเดินสูงขึ้นไป เจตน์กระบี่บนยอดเขาก็ยิ่งรุนแรง แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เขากลับไม่ได้รับผลกระทบจากเจตน์กระบี่เหล่านั้น ฝีเท้ายังคงเป็นเหมือนปกติ
ในช่วงเวลาหลังจากนั้นได้มีกระบี่บินสิบกว่าเล่มทยอยปรากฏขึ้นมา บ้างก็ปรากฏตัวขึ้นอยู่ตรงหน้าเขา บ้างก็ตกลงมาในมือเขาพอดี ดูแล้วเหมือนเป็นเรื่องบังเอิญ
กระบี่บินเหล่านั้นบางเล่มก็เย็นยะเยือก บางเล่มก็ดุดันรุนแรง บางเล่มก็สุขุมเยือกเย็น บางเล่มก็เงียบสงบและใสกระจ่าง ต่างก็มีสิ่งที่ไม่ธรรมดา แต่เขาก็ไม่ได้รับกระบี่เหล่านั้ นเอาไว้
สำหรับผิงหย่งเจียแล้ว จริงอยู่ที่กระบี่บินเหล่านั้นไม่เลว ความกรุณาที่มีต่อเขาทำให้เขารู้สึกตื้นตันใจเป็นอย่างมาก แต่มันก็ยังไม่ดีพอ แล้วแบบไหนถึงจะเรียกว่าดีพอ? เขาไม่ เคยคิดที่จะตามหากระบี่บินที่สมบูรณ์แบบ เพียงแต่เขาอยู่บนยอดเขาเสินม่อมาเป็นเวลานาน กระบี่บินที่พบเห็นก็ล้วนแต่เป็นกระบี่บินระด
