ไม่นานนัก ปลาน้ำแดงรสเลิศก็ถูกตักขึ้นจากกระทะ
เย่หนานผัดผักเพิ่มอีกไม่กี่อย่าง
จากนั้นทั้งสองคน ก็มานั่งล้อมวงกินข้าวที่โต๊ะตัวเดิม
หลิงหลงอ่า พรุ่งนี้ พี่ต้องออกไปข้างนอกสักหน่อย เจ้าเฝ้าบ้านดีๆ นะ เข้าใจไหม เย่หนานเอ่ยกำชับหลิงหลงขณะคีบข้าวเข้าปาก
พี่หนาน ข้าไปด้วยไม่ได้หรือ หลิงหลงจ้องมองเย่หนานด้วยดวงตากลมโตคู่สวย
ไม่ได้ พี่ไม่ได้จะไปเที่ยวเล่น หนทางมันค่อนข้างไกล กลัวเจ้าจะเหนื่อยเปล่าๆ เย่หนานตอบกลับไป
พี่หนาน ข้าไม่กลัวเหนื่อย หลิงหลงยืนยันเสียงหนักแน่น
นางมีความทรงจำเพียงแค่สองปีเท่านั้น
ในโลกของนาง มีเพียงเย่หนานผู้เดียว
ไม่ว่าจะทำอะไร นางก็อยากจะติดตามเย่หนานไปทุกหนทุกแห่ง
เชื่อฟังพี่สิ พรุ่งนี้บ่ายๆ พี่ก็กลับมาแล้ว มื้อเที่ยงเจ้าก็ไปกินที่โรงเตี๊ยมตรงข้าม เงินเก็บไว้ตรงไหนเจ้าก็รู้นี่นา เย่หนานมองหลิงหลงอย่างอ่อนโยน
อื้อ หลิงหลงรับคำพลางยื่นปากเล็กๆ อย่างแง่งอน
เย่หนานครุ่นคิดมาตลอดช่วงบ่าย
ในที่สุดก็ตัดสินใจ ว่าพรุ่งนี้จะลองไปดูงานรับศิษย์ของสำนักไร้ขอบเขตเสียหน่อย
เขาพอจะรู้อยู่บ้างว่าสำนักไร้ขอบเขตเปิดรับศิษย์ปีละหนึ่งครั้ง
และพรุ่งนี้ก็เป็นวันที่สำนักไร้ขอบเขตเปิดร
