กเกินไป คำพูดที่พูดออกมาก็มากกว่าปกติไปหลายคำเช่นกัน
วันนั้นเขากุมมือของเถ้าแก่ของเหลาสุราเอาไว้ ดวงตาทั้งสองข้างแดงก่ำ กล่าวไร้สาระไม่หยุดว่า “ด้านนอกมีไฟไหม้แล้ว ห้ามออกไปเด็ดขาดนะ!”
เถ้าแก่คุ้นเคยกับเขาเป็นอย่างดี จึงหัวเราะพลางกล่าวว่า “ในเมื่อเป็นเช่นนี้ เหตุใดถึงยังไม่รีบออกไปดับไฟล่ะ?”
คนบ้าวัยกลางคนผู้นั้นกล่าวด้วยสีหน้าจริงจังว่า “ไฟนั่นจะดับได้อย่างไร? อยู่ที่นี่แล้วพวกเราจะรอด”
เถ้าแก่กล่าวว่า “แล้วถ้าไฟเผาที่นี่ไปด้วยจะทำอย่างไร?”
คนบ้าวัยกลางคนมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ในดวงตาเผยให้เห็นความรู้สึกยินดี เขากล่าวว่า “โชคดีที่กำแพงของพวกเราที่นี่ทำขึ้นมาจากเหล็ก หนามากพอ ไฟนั่นเข้ามาไม่ได้”
เถ้าแก่ยิ้มพลางกล่าวว่า “หรือว่าบนท้องฟ้ายังมีกำแพงเหล็ก?”
คนบ้าวัยกลางคนกล่าวอย่างจริงจังว่า “ท้องฟ้าแห่งนี้มันก็เป็นฝาเหล็กไง”
เมื่อได้ยินคำพูดประโยคนี้ เหล่าแขกที่อยู่ในเหลาสุราก็พากันหัวเราะขึ้นมา บรรยากาศอบอวลไปด้วยความรื่นเริง
คนบ้าวัยกลางคนนิ่งเงียบไปครู่ใหญ่ จู่ๆ พลันกล่าวขึ้นมาประโยคหนึ่งว่า “ในเมื่อเผยความลับสวรรค์ไปแล้ว เช่นนั้นก็ทำอะไรหน่อยแล้วกัน”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ เขาก็เดินเพียงก้าวเดียวไปยัง
