งนั้น ขอเพียงท่านมีความสุขก็พอ
นี่เป็นครั้งแรกที่จิ๋งจิ่วได้ยินเรื่องนี้ ในใจครุ่นคิดว่าที่แท้สมณะหนุ่มผู้นั้นก็น่าสนใจขนาดนี้เลยอย่างนั้นหรือ แต่อารมณ์เขากลับมิได้ดีขึ้นเลย
เรื่องที่เขาอยากจะทำในครั้งนี้ล้วนแต่ทำไม่สำเร็จ แล้วความรื่นรมย์จะหมดไปได้อย่างไร?
เขาไม่ได้สังหารศิษย์พี่ แล้วก็ยังไม่ได้คำตอบของปัญหานั้น
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้พบศิษย์พี่หลังผ่านมาหลายปี
ตอนที่อยู่ในวัดกั่วเฉิง พวกเขาอยู่ใกล้กันมาก แต่กลับไม่ได้เผชิญหน้ากัน
เมื่อคิดถึงร่างที่เห็นตะคุ่มตะคุ่มอยู่บนเรือมหาสมบัติ จิ๋งจิ่วพลันรู้สึกเหนื่อยล้าขึ้นมา
“ข้าไม่รู้ว่าเป็นเพราะเหนื่อยล้าถึงได้รู้สึกเศร้าใจ หรือเป็นเพราะเศร้าใจถึงได้รู้สึกเหนื่อยล้า แต่ในเวลานี้ข้ารู้สึกเศร้าใจเป็นอย่างมาก”
ในขณะที่กล่าวคำพูดประโยคนี้ออกมา สีหน้าเขายังคงดูสงบเยือกเย็น ดูแล้วเย็นชาเหมือนอย่างที่ผู้บำเพ็ญพรตทั่วโลก รวมไปถึงเหล่าศิษย์ชิงซานต่างคิดว่าเขาเป็น
แต่เขากำลังบอกว่า…. เขาเศร้าใจ
เจ้าล่าเยวี่ยลูบใบหน้าของเขาเบาๆ กล่าวว่า “อย่าเศร้าไปเลย”
นางเป็นศิษย์ที่เขาสอนออกมา แต่นางไม่รู้ว่าควรจะแสดงอารมณ์ของตนเองออกมาอย่างไร แล้วก็ยิ่งไม่รู้ว่าควรจ
