างไกล มาถึงบนเรือมหาสมบัติ มองดูดอกบัว ไขกระดูกมังกร กระดูกปลาวาฬ เกล็ดปลา จากนั้นลอยตามลมข ขึ้นไป ขึ้นไปถึงบนท้องฟ้าที่อยู่ห่างออกไปหลายร้อยลี้
เดิมจิ๋งจิ่วคิดอยากจะหมุนตัวหนีไป แต่ก็กลัวจะทำให้กระแสจิตสายนั้นรู้ตัว แต่ถ้าหากยังอยู่ที่เดิมก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะมองออกถึงอะไรบางอย่าง
ไม่อาจเรียกว่าลังเลได้ด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่ครุ่นคิดเล็กน้อยเท่านั้น กระแสจิตของราชินีแคว้นเสวี่ยก็ตกลงมาบนร่างกายของเขาแล้ว หลังจากนั้น… ก็ไม่เลื่อนออกไปจากร่างกายเขาอีก
กระแสจิตสายนั้นยังคงรู้สึกสงสัยใคร่รู้ในตัวเขา ขณะเดียวกันก็เกิดความรู้สึกสงสัยบางอย่าง ว่าเหตุใดถึงคล้ายรู้สึกว่าเคยเห็นคนที่ไม่ใช่คนผู้นี้ที่ไหนมาก่อน?
“ไป” จิ๋งจิ่วกล่าวด้วยใบหน้าเรียบเฉย ริมฝีปากมิได้ขยับแม้แต่น้อย เหมือนเป็นการเปล่งเสียงออกมาจากในท้อง
เขาไม่กล้าใช้กระแสจิตพูดคุยกับอาต้า ด้วยกลัวว่าจะถูกราชินีแคว้นเสวี่ยได้ยินเข้า
อาต้าร้องเมี้ยวขึ้นมาอย่างตื่นเต้น ในใจครุ่นคิดว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น? ทำไมจู่ๆ ถึงจะหนีไปล่ะ หรือไม่กลัวจะทำให้อีกฝ่ายรู้ตัว?
—-ราชินีแคว้นเสวี่ยจำกระแสจิตของตนเองไม่ได้ แต่จะต้องได้กลิ่นเสวี่ยจีจากร่างกายของเขาอย่างแน่นอน
จิ๋
