งจิ่วมั่นใจในความจริงข้อนี้ ไหนเลยยังจะมีเวลามาอธิบายให้อาต้าฟัง เขาหมุนตัวแล้วแปลงเป็นลำแสงกระบี่พุ่งขึ้นไปในท้องฟ้า
ความเร็วของกระบี่คมจักรวาลไม่เร็วเท่าตัวเขาเวลาที่หลบหนี ดังนั้นเขาจึงไม่ได้ขี่กระบี่หนีไป หากแต่อุ้มกระบี่หนีไป วิชาที่เขาใช้ก็คือกระบี่เซียนแห่งยมโลก
นับตั้งแต่ที่เขาสร้างเพลงกระบี่เซียนแห่งยมโลกออกมาด้วยกันกับจักรพรรดิหมิงในคุกสะกดมาร วันนี้เป็นครั้งหนึ่งที่เขาใช้เพลงกระบี่นี้ออกมาได้ดีที่สุด
จนกระทั่งเขากลายเป็นเงาสีดำตรงขอบฟ้า อาต้าถึงได้รู้ตัวขึ้นมา มันส่งเสียงร้องเมี้ยวอย่างโกรธเคืองและน้อยใจ ก่อนจะรีบตามไปอย่างรวดเร็ว
……
……
“การมีชีวิตอยู่มันก็เป็นเหมือนกันเล่นพ่อแม่ลูกของเด็กน้อย เมื่อแสดงบทเดิมซ้ำเข้าหลายๆ ครั้ง บางครั้งมันก็ยากจะแยกออกได้ ว่าอันไหนคือบทบาทอันไหนคือชีวิตจริง”
อินซานยืนอยู่ตรงกราบเรือ มองดูจิ๋งจิ่วที่กำลังจะหายไปในขอบฟ้า กล่าวอย่างทอดถอนใจออกมาว่า “รู้ตัวเร็วทีเดียว แล้วก็กลัวตายทีเดียว”
เขาไม่รู้เรื่องเสวี่ยจี ดังนั้นจึงไม่เข้าใจว่าทำไมจิ๋งจิ่วถึงหนีเร็วขนาดนี้
ตัวราชินีแคว้นเสวี่ยยังคงอยู่ในยอดเขาน้ำแข็งที่ห่างออกไปหมื่นลี้ มีเพียงกระแสจิตที่มา
