ที่นี่ ด้วยระดับจิตสำนึกของเขาแหละจิ๋งจิ่วแล้ว อันที่จริงแล้วไม่จำเป็นต้องกังวลอะไรมาก กนัก
ปรมาจารย์แห่งสำนักเสวียนอินกระวนกระวายเป็นอย่างมาก แม้จะอยู่ในสภาพแวดล้อมที่หนาวเหน็บเช่นนี้ บนศีรษะเขาก็ยังมีเหงื่อผุดออกมา
อินเฟิ่งเองก็มิได้ต่างกันนัก แม้มันจะเคยบอกปรมาจารย์สำนักเสวียนอินเอาไว้ว่าถ้าหากต้องตาย การตายด้วยน้ำมือของราชินีแคว้นเสวี่ยนั้นเป็นจุดจบที่ดีที่สุด แต่ใครมันอยากจะตา ายกันล่ะ?
พวกเขาล้วนแต่เป็นผู้ที่บรรลุสภาวะขั้นทะลวงสวรรค์ แต่ในด้านระดับชั้นของจิตสำนึกยังมิอาจเทียบเท่าจิ๋งจิ่วและอินซานได้ จึงอาจจะถูกกระแสจิตของราชินีแคว้นเสวี่ยโจมตีจนได้รับบ บาดเจ็บได้ง่าย
“นักพรต หลังจากนี้จะทำอย่างไร?”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินรู้สึกได้ถึงกระแสจิตที่ดูคล้ายดวงตาจริงๆ ริมฝีปากรู้สึกเหือดแห้ง เสียงเองก็ฟังดูแหบพร่าเล็กน้อย
กระแสจิตของราชินีแคว้นเสวี่ยกลับมาบนเรือมหาสมบัติ ไม่ได้ทำการโจมตีใดๆ ยังคงแสดงออกถึงความรู้สึกสงสัยใคร่รู้
“นางอยากจะดูการกางปีก อย่างนั้นข้าก็จะให้นางดูแล้วกัน” อินซานมองไปทางยอดเขาน้ำแข็งที่อยู่ในส่วนลึกของที่ราบหิมะลูกนั้นพลางกล่าว
อินเฟิ่งรู้สึกไม่พอใจอย่างมาก มองดูยอดเขา
