ขาวหยดลงไปในกระถาง
กล่องไม้ทรงกลมเปิดออก เกล็ดของปลาในเพลิงลอยเข้าไปในกระถาง
กล่องชุดเกราะเปิดออก กระดูกอ่อนของปลาวาฬบินท่อนหนึ่งลอยลงไปในกระถาง เตรียมพร้อมที่จะเป็นเชื้อเพลิง
สุดท้ายไม้ไผ่ท่อนนั้นปริแตกออกตรงกลางลำ ขนนกขนนั้นลอยขึ้นมาอย่างแผ่วเบาตามสายลม เปลวเพลิงในกระถาง กลายเป็นสีน้ำเงินที่ดูเย้ายวนและแปลกประหลาด
ไม่รู้เพราะเหตุใด ในดวงตาของอินเฟิ่งมีความรู้สึกเจ็บปวดปรากฏขึ้นมาอย่างเห็นได้ชัด
อินซานหยิบเอาขลุ่ยกระดูกขึ้นมาจรดตรงริมฝีปาก ก่อนจะเริ่มเป่าเพลงขึ้นมา
มิใช่เพลงกล่อมเด็กในแม่น้ำหมิง ไม่ใช่บทเพลงที่มีชื่อเสียงใดๆ บนโลก เป็นแค่เพียงเสียงขลุ่ยที่เรียบง่าย เป็นธรรมชาติ คล้ายสายน้ำที่ไหลกลับ ทอดยาวไม่หยุด
เปลวเพลิงภายในกระถางแปรเปลี่ยนเป็นโชติช่วงขึ้นมาตามท่วงทำนองของเสียงขลุ่ย เศษชิ้นส่วนของธงสุริยันที่อยู่ด้านใน กลายเป็นเถ้าถ่านอย่างช้าๆ
อินซานเดินเป่าขลุ่ยเข้าไปในข่ายพลัง มาถึงหน้าดอกบัวดอกนั้น เสียงขลุ่ยยังคงดังต่อเนื่อง
ดอกบัวไม่ได้อยู่ในกระถาง แล้วก็ไม่ได้อยู่ในน้ำ หากแต่งอกออกมากลางอากาศ สั่นไหวขึ้นมาอย่างแผ่วเบาตามเสียงขลุ่ย
นี่มิใช่การเริงระบำ หากแต่เป็นเพราะถูกน้ำฝนลูบไล้
บนใบ
