กอย่างก็คือสิ่งที่ควร รแค่แก่การเคารพ
“ซูจึเย่ไม่ได้หลอกพวกเรา จือโจวเป็นคนของปู้เหล่าหลินจริงๆ พรุ่งนี้เขาจะไปวัดผิงกู่เพื่อส่งมอบเศษธงสุริยันชิ้นที่สอง”
เจ้าล่าเยวี่ยเอาขวดดินเผาเล็กๆ ใบหนึ่งส่งให้จิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วเปิดขวดดินเผาออก มองดูเศษผ้าที่อยู่ด้านใน นิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง
เศษผ้าชิ้นนั้นแผ่ไอพลังที่ชั่วร้ายแต่กลับมีความร้อนแรงออกมา นั่นคือกลิ่นอายเฉพาะตัวของธงสุริยัน
ตอนนั้นหลิ่วฉือและเขาได้ทำลายสำนักเสวียนอิน หลังจากสังหารหวังเสี่ยวหมิงแล้ว ธงสุริยันที่หวังเสี่ยวหมิงใช้ห่อหุ้มร่างกายก็ฉีกกระจายเป็นชิ้นๆ ด้วยตัวมันเอง
ในนั้นมีเศษชิ้นส่วนสองชิ้นตกอยู่ในมือซูจึเย่
ในฐานะที่เป็นอดีตนายของสำนักเสวียนอิน การเคลื่อนไหวของซูจึเย่นั้นมีความรวดเร็วกว่าประมุขนิกายเฟิงเตาและกองทัพเสินเว่ย
พวกเขาใช้เศษธงสุริยันที่อยู่ในมือซูจึเย่จนหาตัวจือโจวผู้นี้พบ จากนั้นสืบจนรู้เรื่องวัดผิงกู่ และพบตัวไต้ซือฮุ่ยหยวนในท้ายที่สุด
ตอนนี้เศษธงสุริยันชิ้นแรกน่าจะอยู่ในมือนักพรตไท่ผิงแล้ว
จิ๋งจิ่วสะบัดแขนเสื้อ สิ่งของทุกอย่างภายในห้องหนังสือลอยขึ้นมา
หินฝนหมึกที่หนักอึ้งลอยขึ้นมาเหมือนใบไม้ ม้วนภาพวาดที่แผ่วเบาล
