วขาวยื่นอุ้งเท้ามาเขี่ยติ่งหูที่แหว่งไปของเขา ก่อนจะกล่าวในกระแสจิตว่า “ร่างกายของเจ้าไม่ได้แข็งแรงเหมือนอย่างที่เจ้าคิดนะ ระวังเอาไว้หน่อยดีกว่า”
จิ๋งจิ่วยังคงไม่สนใจมัน เดินขึ้นบันไดหินเข้าในห้องหนังสือ
ภายในห้องหนังสือเงียบสงัดเป็นอย่างมาก ไม่มีเสียงเสียดสีกันของปลายพู่กันกับกระดาษ แล้วก็ไม่มีเสียงฝนหมึก
เจ้าล่าเยวี่ยและกู้ชิงยืนอยู่ตรงมุมหนึ่ง มองดูโต๊ะตัวนั้น
จือโจวแห่งอี้โจวนั่งอยู่บนเก้าอี้ด้านหลังโต๊ะ ศีรษะเอียงเล็กน้อย ใบหน้าขาวซีด ไม่มีลมหายใจ เขาตายไปแล้ว
จิ๋งจิ่วมองดูจัวหรูซุ่ย
จัวหรูซุ่ยกล่าวด้วยใบหน้าน่าสงสาร “ข้าใช้เพลงกระบี่แบกสวรรค์ทำเป็นข่ายพลังควบคุมทุกๆ ส่วนในร่างกายของเขาเอาไว้ กระทั่งเส้นลมปราณก็ผนึกเอาไว้ ใครจะไปรู้ได้ว่าเขายังหาว วิธีมาฆ่าตัวตายได้อีก”
จิ๋งจิ่วไม่ได้ว่าอะไร จือโจวผู้นี้มีชีวิตอยู่ก็ไม่ได้มีประโยชน์อะไรมากนัก สิ่งที่คนของปู้เหล่าหลินถนัดมากที่สุดก็คือการฆ่าคนและการฆ่าตัวตาย แล้วก็ยังมีการไม่แพร่งพรายคว วามลับ ไต้ซือฮุ่ยหยวนเองก็ไม่ยอมรับเงื่อนไขของเขา แสดงให้เห็นว่าในใจของคนเหล่านี้ นักพรตไท่ผิงนั้นคือสิ่งที่น่าหวาดกลัวเสียยิ่งกว่าความตาย หรือพูดอี
