ส่วนเจ้าอาวาสที่เพิ่งจะรับตำแหน่งได้ไม่นานผู้นั้น…กลับหายตัวไปแล้ว
เจี่ยเซิ่งมองดูเศษซากเหล่านั้น บนใบหน้าอันขาวซีดเต็มไปด้วยความรู้สึกสับสน ภายในใจครุ่นคิดว่านี่มันเกิดอะไรขึ้น
จากนั้นเขาก็คิดขึ้นมาได้ พรุ่งนี้ท่านจือโจวจะพาญาติเดินทางมากราบไว้ แล้วนี่จะทำอย่างไร….
……
……
ประตูด้านหน้าของเรือนจือโจวมีกองกระดาษสีแดงที่ฉีกเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย ภายในอากาศยังคงมีกลิ่นเหม็นไหม้หลงเหลือ
ดูเหมือนที่นี่จะไม่ได้จุดประทัดไม้ไผ่ หากแต่เป็นประทัดจริงๆ
เด็กเล็กสองสามคนกำลังนั่งยองๆ อยู่บนพื้น ควานหาของเล่นที่ยังหลงเหลืออยู่ กลุ่มคนที่มาดูความคึกคักยังไม่สลายตัวไปไหน
ภายในเหลาสุราที่อยู่ไม่ไกล ซูจึเย่สวมใส่หน้ากาก ดื่มชามะลิ บนใบหน้าไม่มีอารมณ์ใดๆ
จิ๋งจิ่วไม่ได้สนใจเขา หากแต่บินลงไปในเรือนด้านหลัง
“อันตรายเกินไป…หากเขาใช้อักษรธรรมตั้งแต่แรกล่ะก็ แบบนั้นมันอันตรายอย่างมากจริงๆ”
“ยิ่งไปกว่านั้นเขาพูดถูก เจ้าไม่สามารถไปเก็บสายฟ้าทุกๆ ครั้งที่จะฆ่าคนได้นะ!”
“เฮ้ ข้าพูดกับเจ้านะ!”
แมวขาวฟุบอยู่บนหัวไหล่ของเขา ส่งเสียงร้องเมี้ยวๆๆ ไม่หยุด
จิ๋งจิ่วไม่ได้สนใจ โบกมือแหวกกิ่งไผ่ออก จากนั้นเดินตรงไปยังห้องหนังสือห้องนั้น
แม
