มดแล้ว
“ท่านกลับมาก็เพราะโลกนี้ต้องการท่าน และสุดท้ายท่านเองก็จะเข้าใจในจุดนี้ จากนั้นก็ได้รับความสงบอย่างแท้จริง”
นี่คือคำพูดประโยคสุดท้ายที่ไต้ซือฮุ่ยหยวนทิ้งเอาไว้ในโลกใบนี้ มิใช่คำสาปแช่ง หากแต่เป็นคำอธิบาย แล้วก็คล้ายกับการอวยพร
เมื่อกล่าวประโยคนี้จบ สายฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนก็แลบแปลบปลาบออกมาจากด้านล่างจีวรของเขา ส่งเสียงดังแน่นขนัดติดต่อกัน
ก็เหมือนกับเสียงประทัดไม้ไผ่ที่จุดในวันปีใหม่
ท่ามกลางเสียงประทัดไม้ไผ่ ร่างกายของเขาสลายกลายเป็นฝุ่นผง หลอมรวมเป็นหนึ่งกับเศษผงที่อยู่ในเศษซากปรักหักพัง
……
……
ลมหนาวค่อยๆ สงบลง เศษฝุ่นค่อยๆ ร่วงตกลงมา ในที่สุดความวุ่นวายภายในเรือนตระกูลเจี่ยก็ได้รับการควบคุม
เจี่ยเซิ่งมุดออกมาจากใต้โต๊ะโดยมีผู้ดูแลคอยพยุง เขารีบสั่งคนให้ไปดูว่าเหล่าขุนนางและพ่อค้าแต่ละท่านเป็นอย่างไรบ้าง
ภายในสวนเสียหายไม่มาก มีเพียงกำแพงบางส่วนที่พังถล่มลงมา แล้วก็ไม่มีการบาดเจ็บล้มตายอะไรที่รุนแรง คนที่หัวแตกสองสามคนก็ไม่ได้มีอันตรายถึงชีวิต
แต่วัดผิงกู่ที่อยู่ตรงภูเขาด้านหลังกลับกลายเป็นเศษซากจริงๆ
ไม่นานก็มีผู้ดูแลเข้ามารายงานว่าเหล่าสมณะที่อยู่ในวัดพากันสลบไสล แต่ว่าไม่เป็นอะไร
