้าหดเล็กลง เกิดความรู้สึกระแวงขึ้นมาอย่างรวดเร็ว เตรียมพร้อมจะเข้าไปขย้ำศีรษะของสมณะชรารูปนี้
ตัวอักษรที่เปล่งแสงสีทองเหล่านั้นคืออักษรธรรม ค่อนข้างคล้ายอักขระยันต์ของเรือนอี้เหมา แต่กลับมีความอันตรายมากกว่า
เรื่องที่อาต้ากังวลไม่ได้เกิดขึ้น เพราะอักษรธรรมเหล่านั้นไม่สามารถออกมาจากริมฝีปากได้ ใบไม้สีเขียวเหล่านั้นไม่สามารถงอกออกมา มันหลุดออกจากขั้ว ก่อนจะลอยร่วงลงมา
บนเศษซากของวัดผิงกู่มีเจตน์กระบี่ที่ไร้รูปร่างลอยอยู่จำนวนนับไม่ถ้วน
นั่นคือเจตน์กระบี่ที่คมที่สุดในโลก เมื่อเทียบกับกระบี่ไร้อัตตาแล้วมีความคมมากกว่า
ใบไม้ที่คล้ายมีหมึกดำเขียนอยู่เหล่านั้นลอยลงไปในเศษซาก ก่อนจะแตกกระจายกลายเป็นผงสีทอง
สุดท้ายสิ่งที่เหลืออยู่นั้นมีเพียงตัวอักษรเหล่านั้น หรือก็คือเสียงของไต้ซือฮุ่ยหยวน
“ท่านไม่มีวันหานักพรตพบ”
คิ้วสีขาวที่ปกปิดอยู่บนดวงตาของสมณะชราถูกโลหิตย้อมจนชุ่ม มองดูน่ากลัวเป็นอย่างมาก
“ความโกรธของสายฟ้าก็ไม่ยาวนานเช่นเดียวกัน”
คิ้วขาวลอยตกลงมาตามลมหนาว สาดโลหิตออกมาสองสาย
เขาใช้ดวงตาที่มืดบอดไปแล้วมองดูจิ๋งจิ่ว บนใบหน้ามีรอยยิ้มเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความรู้สึกเห็นใจ คล้ายล่วงรู้ความจริงทั้งห
