ละพระพุทธรูปและกำแพงล้วนแต่กลายเป็นเศษไม้ เศษหิน แผ่นโลหะและผงอิฐแดง
บนพื้นที่เต็มไปด้วยความวุ่นวายยังมีเศษซากที่เล็กละเอียดและไม่สามารถมองเห็นได้ด้วยตาเปล่าอยู่อีกเป็นจำนวนมาก —- เศษซากเหล่านั้นคือเศษของลูกประคำที่ทำขึ้นมาจากทองคำแดงและห หินแดงหลอมรวมกัน ในเวลานี้มันได้กลายเป็นเศษผงสีทองและสีดำ ผสมเข้าด้วยกันกับผงอิฐสีแดง แต่ยังคงแผ่พลังและอานุภาพออกมาได้เหมือนอย่างโลหะ
จิ๋งจิ่วยืนอยู่ในอากาศ มองดูสมณะชรารูปนั้นอย่างเงียบๆ แขนเสื้อพลิ้วไหวเล็กน้อย คล้ายมีเสียงเปรี๊ยะๆ เบาๆ ดังอยู่ข้างใน
บนร่างกายของสมณะชราเต็มไปด้วยผงสีทองและสีแดง ไม่รู้ว่าเป็นเศษอิฐ หรือว่าน้ำยาเคลือบหรือว่าลูกประคำ หรือว่าเป็นเลือดของเขาเอง
ดวงตาของเขาบอดไปแล้ว โลหิตสดๆ ไหลออกมาจากข้างใน เปียกชุ่มไปบนคิ้วสีขาวที่อยู่ด้านบน จากนั้นค่อยๆ หยดลงมา เหมือนกับพลังชีวิตที่อยู่ในร่างกายของเขา
แต่ในเวลานี้เขายังไม่ตาย คล้ายกำลังคิดอยากจะพูดอะไรบางอย่าง
ริมฝีปากอันแห้งผากของเขาขยับเล็กน้อย ตัวอักษรที่เปล่งแสงสีทองไหลออกมาจากริมฝีปากของเขา ก่อนจะลอยขึ้นไปตามลม ดูคล้ายใบไม้ที่เติบโตอยู่ในสายลมฤดูใบไม้ผลิ
เมื่อเห็นภาพนี้ ดวงตาของอาต
