ี้มีคนกำลังจ้องมองตัวเองอยู่ — จากปลายฤดูใบไม้ร่วงจนมาถึงฤดูหนาว เขาดึงดูดพลังวิญญาณในฟ้าดินมาเป็นจำนวนไม่น้อย แต่สำหรับที่ฟ้าดินที่กว้างใหญ่ไพศาลแล้วถือเป็นจำนวนที่เล็กน้อยอย่างมาก คิดไม่ถึงว่ายังจะทำให้ยอดฝีมือบางคนรู้ตัวได้
อาต้าเองก็ไม่ชอบดินแดนแห่งความว่างเปล่า ไม่อยากจะอยู่ที่นี่นานนัก มันหรี่ตามองไปทางตะวันตกเฉียงใต้
พลังที่อยู่ทางตะวันตกเฉียงใต้สายนั้นหายไปอย่างรวดเร็ว
จิ๋งจิ่วบินขึ้นไปด้านบน ไม่นานก็มาถึงด้านบนของดินแดนแห่งความว่างเปล่า
ในท้องฟ้าที่อยู่สูงขึ้นไป น้ำวนสายฟ้าที่มีสีสันหลากหลายเหล่านั้นดูแล้วเหมือนดวงตายักษ์ที่น่ากลัว กำลังจ้องมองดูเขาอย่างเยือกเย็นและไร้ความปราณี
ดวงตาอาต้าหดเล็กลงจนกลายเป็นเม็ดถั่ว มันรีบส่งเสียงร้องขึ้นมา แต่กลับลืมไปกว่าในดินแดนแห่งความฝันนั้นไม่มีเสียง จึงได้แต่ใช้อุ้งเท้าขวาตะปบไปที่ใบหน้าของจิ๋งจิ่วทีหนึ่ง
ประกายไฟที่สว่างเจิดจ้าดวงหนึ่งกระเด็นออกมาในท้องฟ้า จากนั้นตกลงไปด้านล่าง ก่อนจะหายไปอย่างรวดเร็ว
จิ๋งจิ่วส่ายศีรษะพลางปล่อยมันลง
อาต้าลอยอยู่ในดินแดนแห่งความว่างเปล่า ขนยาวสีขาวของมันฟูฟ่อง มองดูคล้ายดอกอ้อดอกหนึ่งที่อ่อนแอน่าสงสารและไร้เรี่ยวแรง
