ค่ำคืนยังไม่ดึกมาก ชาวบ้านที่อยู่ในเมืองยังไม่เข้านอน ในบ้านหลายๆ หลังยังคงมีแสงไฟลอดออกมา คล้ายได้ยินเสียงไพ่ไม้ไผ่ถูกดันไปมาอยู่บนโต๊ะ
เสียงคลื่นซัดสาด ส่งเสียงทุ้มต่ำจำนวนนับไม่ถ้วน ต้าเจ๋อในเวลาค่ำคืนยังคงเงียบสงัดเหมือนอย่างเก่า
เปลือกหอยกาบอันนั้นน่าจะจมลงไปยังใต้ทะเลสาบ คงจะหาได้ลำบากแล้ว
ต่อให้ตอนนี้จิ๋งจิ่วจะสามารถใช้พลังบางส่วนของลัญจกรแห่งจักรพรรดิหมิงได้ มันก็ไม่มีประโยชน์เช่นกัน
เจ้าล่าเยวี่ยเดินไปถึงข้างกายเขา กล่าวถามว่า “หนีไปแล้ว?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “อืม แต่ว่าคนที่จะฆ่าไม่ใช่เขา”
เจ้าล่าเยวี่ยรู้สึกแปลกใจ ในใจครุ่นคิดว่าบนโลกนี้คนที่คู่ควรให้ท่านลงมือด้วยตัวเองนั้นมีอยู่แค่ไม่กี่คน หากมิใช่ฮ่องเต้เซียวแล้วยังจะเป็นใครได้?
จิ๋งจิ่วหมุนตัวเดินเข้าไปในเมือง
ภายในเมืองเล็กๆ มีโรงหมอที่ดูน่าเชื่อถืออยู่แห่งหนึ่ง ด้านข้างของป้ายยังคงมีรูปดอกไม้แกะสลักเอาไว้ ดอกไม้เหล่านั้นถูกก้านดอกเล็กเรียวเส้นหนึ่งร้อยเรียงเอาไว้ ไม่รู้ว่าเป็ นดอกเพาถงหรือว่าดอกอะไร
ในช่วงเวลากลางดึก โรงหมอได้ปิดไปแล้ว แต่ถึงกระนั้นก็ไม่มีทางที่จะหยุดพวกเขาเอาไว้ได้
ผู้ช่วยหมอขยี้ตาลุกขึ้นมาจากเตียง ยังไม่ทันจะได้ต่
