หลังจากนั้นครู่หนึ่ง จิ๋งจิ่วก็มาถึงด้านบนสุดของดินแดนแห่งความว่างเปล่า เขาถอดชุดสีขาวออก
หลังจากนั้นเขาใช้เวลาเพียงพริบตาทำลายม่านพลังที่ดูเหมือนแข็งแกร่งจนไม่สามารถทำลายได้สายนั้น ก่อนจะเข้าไปในดินแดนอัศนี
อาต้ามองดูภาพนี้ ดวงตาหดเล็กลงจนเป็นเหมือนเม็ดข้าว เต็มไปด้วยความรู้สึกหวาดกลัวและไม่สบายใจ
ภายในดินแดนแห่งความว่างเปล่ายังไม่มีเสียง
ดวงตาที่น่ากลัวในดินแดนอัศนีเหล่านั้นยังคงเบิ่งโต คล้ายว่าไม่มีเศษฝุ่นลอยเข้าไปในดวงตาเลยแม้แต่นิดเดียว
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไร ภายในน้ำวนสายฟ้าวงหนึ่งพลันมีประกายไฟเล็กๆ ดวงหนึ่งปรากฏขึ้นมา
นั่นมิใช่ประกายไฟ หากแต่เป็นร่างคนที่กำลังร่วงตกลงมาอย่างรวดเร็ว ร่างกายถูกเปลวเพลิงจากสายฟ้าที่ร้อนระอุห้อมล้อมเอาไว้
ร่างร่างนั้นร่วงตกลงไปข้างล่างด้วยความเร็วที่ยากจะจินตนาการได้ ฝ่าม่านพลันที่แข็งแกร่งจนยากจะทำลายได้สายนั้น กลับเข้ามาในดินแดนแห่งความว่างเปล่า เปลวเพลิงที่ลุกไหม้อยู่บนร่างกายดับลงทันที
อาต้าลอยเข้าไป มองดูจิ๋งจิ่วที่ยังมีควันลอยฟุ้งออกมาจากร่างกาย ก่อนจะใช้กระแสจิตถามอย่างไม่สบายใจว่า “รู้สึกอย่างไรบ้าง?”
จิ๋งจิ่วยิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “ดีมาก”
……
……
ใน
