ตอนที่อุ้มอาต้ากลับมาบนหน้าผา จิ๋งจิ่วได้ใส่ชุดขาวเรียบร้อย สะอาดสะอ้านเหมือนใหม่ คล้ายไม่มีเรื่องอะไรเกิดขึ้น
แต่ไม่ว่าจะเป็นจัวหรูซุ่ยหรือว่ากู้ชิงก็ล้วนแต่รู้สึกได้ว่าพลังของเขาเปลี่ยนแปลงไปอย่างชัดเจน
เจ้าล่าเยวี่ยรู้สาเหตุ นางยื่นมือออกไปแตะหน้าผากของเขา พบว่ายังคงร้อนผ่าว….ไม่สิ ควรจะบอกว่าร้อนระอุเหมือนเหล็กเผาไฟอย่างไรอย่างนั้น!
จัวหรูซุ่ยมองดูความเคลื่อนไหวของนาง รู้สึกแปลกใจเป็นอย่างมาก ในใจคิดว่าอาจารย์อาเจ้าสำนักก็เป็นไข้ได้ด้วยหรือ?
จากนั้นเจ้าล่าเยวี่ยสังเกตเห็นว่าตรงติ่งหูที่ขาดไปของจิ๋งจิ่วมีรอยไหม้เล็กน้อย จึงยื่นมือไปลูบพลางกล่าวถามว่า “เจ็บไหม?”
อาต้าส่งเสียงร้องเมี้ยวออกมาเพื่อบอกว่าเจ้าบ้านี่ไม่เพียงแต่จะไม่รู้สึกเจ็บ แต่ยังรู้สึกสบายด้วย
“ไป” จิ๋งจิ่วกล่าว
กระบี่บินสามเล่มทยอยบินออกไป
กระบี่มิคำนึงยิ่งแดงฉาน
กระบี่กลืนเรือคล่องแคล่วเป็นอย่างมาก
กระบี่คมจักรวาลยังคงกว้างใหญ่
จัวหรูซุ่ยยืนอยู่บนกระบี่ ลมรุนแรงปะทะใบหน้า ท่าทางดูกระฉับกระเฉงมีชีวิตชีวา กล่าวว่า “ข้าจะบรรลุสภาวะแล้ว!”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “ข้าก็เหมือนกัน”
เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าของสำนักชิงซานทั้งสองคนนี้เรียกได้ว่าเป็นผู
