ยามเย็นออกไป มุ่งหน้าไปทางตะวันตก ไม่นานก็หายไปในหุบเขาอีกด้านหนึ่ง
สำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยที่อยู่ในหุบเขาแห่งนั้นยังคงเงียบสงัด ดอกท้อยังคงเบ่งบาน ดูคล้ายหยดเลือดสีแดงเมื่อต้องแสงอาทิตย์ยามเย็น
……
……
ลำแสงกระบี่ที่เข้มอ่อนไม่เหมือนกันส่องสว่างผิวน้ำ
ที่นี่มิใช่ริมทะล หากแต่เป็นริมทะเลสาบ
มิใช่ทะเลสาบหลีหมิงที่มีหมู่เขาโอบล้อม หากแต่เป็นทะเลสาบต้าเจ๋อที่กว้างใหญ่ไพศาล
จิ๋งจิ่วเดินไปริมทะเลสาบ มองไปยังส่วนลึกของทะเลสาบต้าเจ๋อ ดูคล้ายสงบนิ่ง แต่กลับแฝงเอาไว้ด้วยจิตสังหาร
เจ้าล่าเยวี่ยและหลิ่วสือซุ่ยเคยไล่ตามนักพรตไท่ผิงมาถึงเมืองเล็กๆ แห่งนี้ รู้ว่าฮ่องเต้เซียวซ่อนตัวอยู่ที่นี่ จึงรู้สึกตื่นตัวขึ้นมา
ปรมาจารย์เกาะหมอกหนานชวีตายไปแล้ว ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินตามนักพรตไท่ผิงหลบหนีอยู่ข้างนอก หากสังการผู้หลบหนีกระบี่คนสุดท้ายผู้นี้ได้ เช่นนั้นคงเป็นเรื่องที่ดีอย่างมาก
สีหน้าของจัวหรูซุ่ยเองก็ดีอย่างมาก สายตาเปล่งประกายเหมือนอัญมณี เขาไม่รู้ว่าฮ่องเต้เซียวอยู่ที่นี่ แล้วก็ไม่ใช่ว่าชื่นชอบฆ่าคน เขาเพียงแต่ชอบต่อสู้
มีท่านไป๋กุ่ยมาคอยคุ้มกัน การต่อสู้ครั้งนี้จะต้องสนุกอย่างแน่นอน
กู้ชิงอุ้มกระบี่คมจักรวาลที
