ลัว เจ้าล่าเยวี่ยและคนอื่นๆ ลงมายังริมทะเล
ตอนช่วงรุ่งเช้า ในส่วนลึกของทะเลตะวันออกได้มีเรือมหาสมบัติจากเกาะเทพเผิงไหลลำหนึ่งล่องผ่าน ซึ่งก็คือเรือที่เขามองเห็นก่อนหน้านี้
เจ้าล่าเยวี่ยและคนอื่นๆ นั่งเรือกระบี่ไล่ตามไปถามเรื่องบางเรื่อง เพราะว่าเรื่องที่ถามค่อนข้างซับซ้อน ดังนั้นจึงใช้เวลาเล็กน้อย
“เกาะเทพเผิงไหลยังไม่คลายผนึกเกาะ”
กู้ชิงกล่าวรายงาน “ราชาแห่งเรือมหาสมบัติโมโหอย่างมาก ห้ามไม่ให้ผู้บำเพ็ญพรตบนแผ่นดินขึ้นเกาะ ส่วนศิษย์ของชิงซาน.…ห้ามไม่ให้เข้าใกล้ระยะสามพันลี้”
เมื่อกล่าวจบประโยคนี้ กระทั่งเขาก็ยังรู้สึกกระอักกระอ่วน เจ้าล่าเยวี่ยเหลียวหน้ามองไปทางทะเล เหมือนไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น จัวหรูซุ่ยหนังตาห้อยตก คล้ายว่าหลับไปจริงๆ อย่าง งไรอย่างนั้น
นี่บอกว่าห้ามเข้ามาในระยะสามพันลี้นี้ย่อมไม่มีทางเป็นจริงไปเสียทั้งหมด มันเป็นแค่เพียงการปลอบใจตัวเองของราชาแห่งเรือมหาสมบัติเท่านั้น
หากสำนักชิงซานฝืนที่จะเข้าไป เชื่อว่าเขาก็คงจะทำอะไรไม่ได้เหมือนกัน ไม่อย่างนั้นคงไม่ถูกขโมยเรือไปถึงสองลำ
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ให้เรือกระบี่กลับไปก่อน พวกเจ้าตามข้าไปที่ที่หนึ่ง”
เรือกระบี่ของชิงซานบินฝ่าท้องฟ้า
