รรมชาติ”
นักพรตไป๋มองดูบุตรสาวพลางกล่าวว่า “แต่สิ่งที่ผู้บำเพ็ญพรตเฝ้าตามหาคือการโบยบินกลายเป็นเซียน เช่นนั้นก็ต้องก้าวข้ามธรรมชาติทุกอย่าง”
……
……
ฉานจึออกไปจากริมทะเลตะวันตก แต่คำพูดประโยคนั้นกลับยังล่องลอยอยู่ในเสียงคลื่น
หลังจากนั้นครู่หนึ่งจิ๋งจิ่วถึงจะได้สติขึ้นมา จากนั้นเข้าใจว่านี่เป็นคำเตือน จึงรู้สึกว่าค่อนข้างน่าขัน
เด็กน้อยในวันนั้น ตอนนี้คิดว่าตัวเองเป็นผู้นำฝ่ายธรรมะแล้วหรือ？
เตือนข้าอย่างนั้นหรือ? น่าขันเสียงยิ่งกว่าจัวหรูซุ่ยอีก
เสียงคลื่นซัดสาดไม่ขาดสาย คล้ายกำลังเห็นด้วยกับคำพูดของเขา
จิ๋งจิ่วเดินกลับมายังริมบ่อผ่านฟ้า นั่งขัดสมาธิลงไป หลับตาเริ่มทำสมาธิ ขณะเดียวกันก็รอให้ถงเหยียนออกมา
เวลาเคลื่อนผ่านไปอย่างช้าๆ ดวงอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยตกลง ท้องฟ้ายามเย็นเริ่มเป็นสีแดงฉาน ยังคงไม่มีความเคลื่อนไหว
เขาลืมตาขึ้นมา มองดูก้นบ่อที่มืดมิด จากนั้นมั่นใจว่าถงเหยียนไม่ปรากฏตัวแล้ว จึงนิ่งเงียบไปครู่ จากนั้นปล่อยยุงออกไปตัวหนึ่ง
ในเวลานี้เอง เงามืดเงาหนึ่งพลันปรากฏขึ้นบนท้องทะเล จากนั้นค่อยๆ ขยายใหญ่ขึ้น
เรือกระบี่ชิงซานบินออกมาจากแสงอาทิตย์ยามเย็น
ลำแสงกระบี่จำนวนหลายสายส่องสว่างฟ้าดินที่ดูค่อนข้างมืดส
