ั้นเอาใส่ไว้ในไห วางไว้หน้าหลุมศพเซ่นไหว้เจ้า”
ดวงอาทิตย์ค่อยๆ คล้อยตกลง ท้องฟ้ายามเย็นค่อยๆ เข้มขึ้น ทะเลสาบหลีหมิงแดงขึ้นทุกขณะ มองดูคล้ายโลหิตสดๆ กะละมังหนึ่ง
ภายในสุสานเงียบสงัด มีเพียงลมบนภูเขาที่ยังคงพัดอย่างไม่รู้จักเหน็ดจักเหนื่อย พัดพาเสียงของนักพรตไป๋ให้สลายหายไป
ในคำพูดเหล่านี้ของนางแอบซ่อนข้อมูลเอาไว้มากมาย ไม่ว่าใครมาได้ยินเข้า ก็จะต้องทำให้เกิดความโกลาหลอย่างมากแน่นอน
ความจริงแล้ว ภายในสุสานยังมีบุคคลที่สองอยู่อีกคนหนึ่ง
ร่างของไป๋เจ่าต้องแสงอาทิตย์จนทอดเป็นเงายาวสายหนึ่ง ทำให้นางยิ่งดูอ่อนแอ
คำพูดเหล่านั้นนางล้วนได้ยิน พูดให้ถูกก็คือนี่เป็นจุดประสงค์ที่นักพรตไป๋พานางมาที่นี่
“การวิเคราะห์ของท่านไม่ผิดเพี้ยนแน่หรือ?”
ในขณะที่พูดคำว่าการวิเคราะห์ของท่าน น้ำเสียงของนางยังคงสั่นเทาอยู่เล็กน้อย
แต่เมื่อถึงห้าพยางค์หลัง น้ำเสียงของนางก็กลับมาสงบเยือกเย็น
เพียงแต่….ใบหน้าที่ขาวซีดกลับไม่สามารถถูกแสงอาทิตย์ย้อมให้กลายเป็นสีแดงได้
“เกิดเป็นคน หวาดกลัวความโดดเดี่ยว มองหาความสมบูรณ์แบบ ปรารถนาความเข้าอกเข้าใจและเป้าหมายที่ยาวไกล การที่จะเกิดความรู้สึกรักใคร่ชื่นชมคนผู้นั้นมันก็เป็นเรื่องธ
