มหวาดกลัวของเจ้ามันก็มีเหตุผลอยู่จริงๆ ถ้าพูดถึงเรื่องการวางแผนและกลอุบายแล้ว ไม่มีใครที่จะสู้ศิษย์พี่ศิษย์น้องคู่นั้นได้จริงๆ”
นางไม่รู้ว่าเทพกระบี่ซีไห่ก็เคยมีความรู้สึกทอดถอนใจเช่นนี้เหมือนกัน
“เรื่องในดินแดนหมิงข้าไม่สนใจ ครั้งนี้ยังคงเป็นเพียงการหยั่งเชิงเท่านั้น แต่มันก็ทำให้ข้ามั่นใจว่าความคิดของข้านั้นถูกต้อง”
นางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉยว่า “ในเมื่อเขาถนัดเล่นหมากล้อม อย่างนั้นข้าก็ไม่ควรวางหมาก หากข้าไม่วางหมาก เขาจะรู้ได้อย่างไรว่าข้าคิดอะไรอยู่?”
ทะเลสาบหลีหมิงที่ต้องแสงอาทิตย์ยามเย็นค่อยๆ มีลมพัดขึ้นมา สายลมพัดตามเชิงเขามาถึงในสุสาน ธงขาวโบกสะบัดส่งเสียงดัง
“ที่น่าสนใจยิ่งกว่านั้นก็คือถ้าหากพวกเราไม่วางหมาก ศิษย์พี่ศิษย์น้องคู่นั้นก็จะเริ่มฆ่ากันเอง เพราะสิ่งที่พวกเขารู้สึกหวาดกลัวมากที่สุดยังคงเป็นอีกฝ่าย”
นักพรตไป๋มองดูป้ายสุสานพลางกล่าวว่า “ถูกต้อง ง่ายๆ แบบนี้นี่แหละ พวกเราไม่ต้องทำอะไร พวกเขาก็จะฆ่ากันเองจนตาย”
แสงอาทิตย์ยามเย็นส่องลงบนป้ายสุสาน ตัวหนังสือที่สลักอยู่ในหินเหล่านั้นไม่สามารถตอบได้
“ขาของลูกสะใภ้เจ้าถูกเจ้าตัดไปแล้ว เมื่อถึงวันนั้นข้าจะตัดแขนทั้งสองข้างของนาง จากน
