จะวุ่นวายไม่ได้ หากวุ่นวายขึ้นมาจริงๆ เช่นนั้นข้า ากับเฉาหยวนก็จำเป็นต้องออกมา”
……
……
แสงอาทิตย์ที่เหมือนกันทอแสงลงมายังทะเลสาบหลีหมิง ส่องสว่างทะเลสาบที่อยู่ในหมู่เขาแห่งนี้จนดูเหมือนกระจกบานใหญ่
นักพรตไป๋ยืนอยู่บนยอดเขา มองดูทิวทัศน์ที่งดงามนี้ ไม่รู้ว่าคิดถึงคันฉ่องฟ้ากระจ่างขึ้นมาหรือเปล่า ถึงได้นิ่งเงียบไม่พูดอะไรอยู่เป็นเวลานาน
ริมทะเลสาบหลีหมิงและบนเกาะเล็กๆ เหล่านั้นอบอวลไปด้วยบรรยากาศที่ตึงเครียด เหล่าลูกศิษย์ของสำนักเสวียนหลิงต่างมีใบหน้าขาวซีด หวาดกลัวจนถึงขีดสุด
เฉินเสวี่ยเซียวนั่งอยู่บนเก้าอี้เข็น มองดูยอดเขาอย่างเงียบๆ
ในฐานะที่เป็นเจ้าสำนักเสวียนหลิง นางจำเป็นต้องอยู่ที่นี่ ยิ่งไปกว่านั้นยังจำเป็นต้องสงบเยือกเย็นเช่นนี้ด้วย ถึงแม้อีกประเดี๋ยวจะต้องตายก็ตาม
เซ่อเซ่อยืนอยู่ด้านหลังรถเข็น ใบหน้าเล็กๆ เชิดขึ้น ภายในใจเต็มไปด้วยความรู้สึกกระวนกระวาย ที่มากกว่านั้นคือความรู้สึกจนปัญญา
หลังจบงานชุมนุมที่วัดกั่วเฉิง นักพรตไป๋ไม่ได้ตามเรือเมฆกลับไปยังเขาอวิ๋นเมิ่ง หากแต่มายังสำนักเสวียนหลิง ไปยังสุสานบนยอดเขาแห่งนั้น
เหล่าไท่จวินถูกฝังอยู่ในสุสานแห่งนั้น
ไม่มีใครรู้ว่านางมาทำไม ถ้าหากเพียงแค่มากรา
