“ค่อยว่ากัน”
ฉานจึพลันกล่าวขึ้นมาว่า “นักพรตไป๋ไปหาจิ่งซูมาแล้ว”
จิ๋งจิ่วแปลกใจเล็กน้อย กล่าวว่า “จำไม่ได้ว่าพวกนางรู้จักกัน”
ฉานจึกล่าวว่า “ในอดีตตอนที่ท่านเก็บตัวอยู่บนยอดเขาซั่งเต๋อ พวกนางเคยเจอกันที่ตงเหย่ จากนั้นก็ติดต่อกันมาโดยตลอด”
ในเมื่อเก็บตัวอยู่บนยอดเขาซั่งเต๋อ ไม่ได้เก็บตัวบนยอดเขาเสินม่อ เช่นนั้นอย่างน้อยก็เป็นเรื่องเมื่อหกร้อยปีก่อน
“เมื่อหกร้อยปีก่อน สำนักเสวียนหลิงตัดสินใจตามชิงซานก็เพราะว่าท่าน อันที่จริงจิ่งซูเป็นญาติของท่าน แต่นางมีเพียงความหวาดกลัวต่อท่าน หาได้มีความรู้สึกเคารพแม้แต่น้อย”
ฉานจึกล่าวว่า “เพราะก่อนที่ฮ่องเต้องค์ก่อนจะขึ้นครองราชย์ ในเมืองเจาเกอเจิ่งนองไปด้วยเลือด สมาชิกในราชวงศ์เก้าในสิบล้วนตายไป คนที่ผ่านเรื่องนั้นมา มีใครบ้างไม่หวาดกลัว?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เจ้าอยากพูดอะไร?”
ฉานจึกล่าวอย่างเฉยชาว่า “บนแผ่นดินเฉาเทียนก่อนที่จะมีงานชุมนุมเหมยฮุ่ย มนุษย์เกือบจะต้องดับสูญ แต่สุดท้ายมีมนุษย์กี่คนที่ถูกคลื่นอสูรแคว้นเสวี่ยสังหาร? คนที่ตายเพราะคลื่ นอสูรยังมีจำนวนไม่มากเท่าคนที่ถูกผู้อพยพ ผู้บำเพ็ญพรตวิถีมาร หรือกระทั่งผู้บำเพ็ญพรตฝ่ายธรรมะสังหารด้วยซ้ำ ดังนั้นใต้หล้า
