กล่าวว่า “ข้าเข้าใจความหมายของท่าน แต่ว่าข้าก็ยังรู้สึกว่าท่านเพียงแค่ขี้เกียจ”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “อาจจะ”
ฉานจึกล่าวว่า “แต่ท่านเคยคิดหรือไม่ว่าแค่นักพรตไป๋วางหมากลงมาตัวหนึ่งก็ขยี้ท่านจนตายได้แล้ว ต่อให้ท่านจะมองเห็นความคิดของนาง มันก็ไม่มีประโยชน์อะไร”
ตายในที่นี้คือการตายจริงๆ มิใช่การตายบนกระดานหมากล้อม
จิ๋งจิ่วมองไปยังเรือมหาสมบัติที่ผลุบๆ โผล่ๆ อยู่ในส่วนลึกของทะเลตะวันออก กล่าวว่า “เจ้าคิดว่าทำไมตอนนี้ข้าถึงยอมออกมาเดินข้างนอก?”
นี่ย่อมมิได้เป็นเพราะเขาเป็นเจ้าสำนักชิงซาน บนแผ่นดินเฉาเทียนเลยไม่มีใครกล้ามาหาเรื่องเขา หากแต่เป็นเพราะตัวเขาในตอนนี้มีความมั่นใจว่ายากจะมีคนสังหารเขาได้
ฉานจึกล่าวว่า “ด้วยสภาวะของท่านในตอนนี้ นอกจากเพลงกระบี่ประหลาดนั่นแล้วยังมีอะไรที่สามารถใช้ปกป้องตัวเองได้อีก? มันก็เป็นเพราะว่าตอนนี้ท่านบรรลุขั้นแหวกทะเล ในที่สุดก็ใ ใช้ลัญจกรแห่งจักรพรรดิหมิงได้แล้วใช่หรือเปล่า? แต่ท่านอย่าลืมเสียล่ะว่าท่ายเคยรับปากจักรพรรดิแห่งหมิงเอาไว้ว่าสักวันท่านจะส่งลัญจกรแห่งจักรพรรดิหมิงกลับไป เมื่อถึงตอนนั้นห หมิงซือจะทำอย่างไรกับท่าน เขาเป็นนักเรียนของไท่ผิงนะ”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า
