นร้อนแรงลุกไหม้ขึ้นมาทันที เผาไหม้ศพของปุโรหิตที่สิบสองจนเป็นเถ้าถ่าน
จากนั้นเขาหยิบเอากระดาษขึ้นมาแผ่นหนึ่งดูอย่างตั้งใจ ก่อนจะมั่นใจว่าเวลาและสถานที่ไม่ผิด จึงประสานมือบอกลา ขี่กระบี่บินออกไปหลายร้อยลี้ทางตะวันตกเฉียงเหนือ
เสียงเพลงที่ไม่ค่อยไพเราะเสียงนั้นก็ลอยตามไป พายุหิมะที่โดดเดี่ยวก็หายไปในท้องฟ้า
……
……
ปุโรหิตที่สิบสองมายังโลกมนุษย์ จากนั้นถูกสำนักชิงซานสังหารในทันที เรื่องนี้มันบังเอิญมากเกินไป ย่อมต้องทำให้เกิดการคาดเดาและความสงสัยเป็นอย่างมาก
เซ่อเซ่อบอกว่าสำนักชิงซานไม่จำเป็นต้องอธิบาย จริงอยู่ที่สำนักชิงซานไม่จำเป็นต้องอธิบายให้คนในใต้หล้าฟัง แต่ก็มีบางคนที่เป็นคนพิเศษ
ภายในห้องฌานที่อยู่ในส่วนลึกของสวนจิ้งหยวน ฉานจึดึงแท่งไม้เล็กๆ ออกมาจากในหู ก่อนจะเป่าขี้หูที่ติดตรงปลายไม้ออกไปแล้วกล่าวถามว่า “คิดไม่ถึงว่าท่านจะเดินไปบนเส้นทางเดียว กับนักพรตไท่ผิงในอดีต”
จิ๋งจิ่วคีบเอากาเหล็กที่อยู่บนโต๊ะออกไปวางไกลตัว ก่อนกล่าวว่า “ข้ากับเขาไม่เคยเหมือนกัน”
ฉานจึแคะหูอย่างตั้งใจอีกครั้ง จากนั้นเอาแท่งไม้เล็กๆ โยนไปในดินที่อยู่ด้านนอกหน้าต่าง ก่อนกล่าวว่า “ไม่ว่าใครต่างก็เดาออกว่าพวกท่านติ
