ให้เขากังวลใจ
จัวหรูซุ่ยนั่งสัปหงกอยู่ตรงเจดีย์ด้านขวา ดูเหมือนข้าวเย็นจะกินจนอิ่มอย่างมาก
เมื่อมาถึงห้องฌาน กลิ่นชาจางๆ ลอยมา นางมองดูจิ๋งจิ่วและเจ้าล่าเยวี่ยที่นังอยู่ติดกัน คลื่นลมภายในใจค่อยๆ สงบลง นางกล่าวถามว่า “ยังมีอีกเท่าไร?”
จิ๋งจิ่วไม่ได้พูดอะไร เพราะเขาเองก็ไม่รู้ว่าถงเหยียนหลอกยอดฝีมือของเผ่าหมิงขึ้นมาได้กี่คน จนถึงตอนนี้ กระทั่งเขาก็ยังไม่เข้าใจว่าทำไมพวกปุโรหิตของเผ่าหมิงถึงได้หลอกง ง่ายขนาดนี้ —- นั่นเป็นเพราะเขาไม่รู้ว่าลัญจกรแห่งจักรพรรดิหมิงนั้นมีความหมายของผู้คนที่อยู่ในโลกด้านล่างอย่างไร
ไป๋เจ่ามองดูดวงตาของเขา กล่าวถามว่า “ศิษย์พี่อยู่ข้างล่างใช่ไหม?”
จิ๋งจิ่วไม่ได้ตอบคำถามนี้เช่นกัน
เจ้าล่าเยวี่ยลืมตาขึ้นมา เก็บไอหมอกจางๆ เข้าไปในร่างกาย จากนั้นมองดูดวงตาของนางแล้วกล่าวถามว่า “เจ้ารู้มากน้อยเท่าไร?”
ไป๋เจ่ากล่าวว่า “ช่วงนี้ถึงจะรู้นิดหน่อย”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “ในเมื่อเจ้ารู้เรื่องเหล่านี้ อย่างนั้นก็ไม่ควรมาถามพวกข้า แต่ควรจะไปถามแม่ของเจ้ามากกว่า”
คำพูดประโยคนี้ฟังดูเหมือนเป็นคำพูดธรรมดา แต่มันกลับแฝงเอาไว้ด้วยความแหลมคม ยากจะเผชิญหน้าตรงๆ ได้
ไป๋เจ่าออกมาจากสวนจิ้งหยวน มาถ
