ึงป่าเจดีย์แห่งนั้น นิ่งเงียบไปครู่ใหญ่
คืนนี้ไม่มีลม ในป่าสนที่อยู่ไม่ไกลไม่มีเสียงคลื่น แต่เสียงคลื่นภายในหูนางกลับดังขึ้นเรื่อยๆ จนกระทั่งถูกเสียงฝีเท้าดังแทรกเข้ามา
คนที่มาคือเซ่อเซ่อ เชวี่ยเหนียง แล้วก็ยังมีเจินเถา พวกนางนัดกันมาเพื่อขอพบจิ๋งจิ่ว
พวกนางรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ยิ้มเล็กน้อยพร้อมกล่าวทักทายไป๋เจ่าสองสามประโยค ก่อนจะเดินไปทางสวนจิ้งหยวน
จริงอยู่ที่คืนนี้ไม่มีลม แต่ไป๋เจ่ากลับรู้สึกว่าค่ำคืนนี้ค่อนข้างหนาว
ไม่ว่าจะในงานประลองวิถีพรต หรือว่าตอนงานชุมนุมแสวงมรรคา เหล่าศิษย์หนุ่มสาวอัจฉริยะล้วนแต่เป็นเพื่อนของนาง
พวกนางเคยดื่มสุรากันที่ริมทะเลสาบ ปฏิญาณร่วมกันว่าจะทำให้โลกนี้สงบสุข
แต่ตอนนี้….ลั่วไหวหนานตายไปแล้ว ถงหลูตายไปแล้ว ถงเหยียนไม่รู้ไปไหน เหอจานกลายเป็นพระ ซูจึเย่กลายเป็นวิญญาณเร่ร่อน ศิษย์ยอดเขาเหลี่ยงว่างอย่างกั้วหนานซานถูกขังอยู่ในส สำนัก ออกมาไม่ได้
ในทางกลับกัน ภายในสวนจิ้งหยวนยังมีคนหนุ่มสาวอยู่อีกหลายคน
นางค่อนข้างโดดเดี่ยว
“เดี๋ยวก่อน”
นางตะโกนเรียกเจินเถา ก่อนจะใช้สายตาสอบถามว่าผู้อาวุโสผู้นั้นตื่นขึ้นมาหรือยัง
เจินเถาส่ายศีรษะเพื่อบอกว่าภายในสำนักแม่ชีไม่มีใครรู้ว่านาง
