เรียบว่า “เพราะนี่เป็นเรื่องที่พวกเราควรทำ”
คำตอบนี้เหมาะสมกับฐานะของเจ้าสำนักชิงซานอย่างมาก เป็นบุคลิกของผู้นำแห่งฝ่ายธรรมะ แต่ก็เป็นคำพูดที่ไม่มีความหมายอะไรเช่นกัน
กู้ชิงเองก็คาดเดาได้ถึงแผนการของจิ๋งจิ่วเหมือนอย่างเจ้าล่าเยวี่ยแล้ว ถึงแม้เขาจะไม่ได้เห็นถงเหยียนลงไปยังดินแดนหมิงด้วยตาตัวเองก็ตาม
เหตุผลที่สำนักจงโจวขอให้สำนักชิงซานถอยนั้นมีความตรงไปตรงมาอย่างมาก นั่นก็คือตอนนี้บนแผ่นดินเฉาเทียนไม่มีมารเผ่าหมิงบุกขึ้นมา ตอนนี้ก็มีแล้วไม่ใช่หรือ?
จิ๋งจิ่วลุกขึ้นเตรียมเดินออกไป
ไป๋เจ่ามองเขาพลางกล่าวถามว่า “นี่แค่เริ่มต้นขึ้น?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ถูกต้อง”
ไป๋เจ่ากล่าวว่า “อย่างนั้นทุกคนพักอยู่ที่วัดกั่วเฉิงต่ออีกสองสามวัน?”
จิ๋งจิ่วพยักหน้าอย่างเงียบๆ จากนั้นเดินออกไปนอกตำหนัก
จัวหรูซุ่ยเดินกอดอกตามออกไป หนังตายังคงห้อยตกลง แต่ศีรษะกลับเชิดขึ้น ท่าทีที่ใช้รูจมูกมองคนนั้นชัดเจนเป็นอย่างมาก
กู้ชิงกอดกระบี่คมจักรวาลเดินตามไปด้านหลัง ความรู้สึกที่แผ่ออกมาจากในผ้าที่ห่อเป็นชั้นๆ นั้นไม่ใช่ความรู้สึกที่เย็นยะเยือกอีกแล้ว หากแต่เป็นจิตสังหารจางๆ
เจ้าล่าเยวี่ยอุ้มอาต้าเดินตามออกไปเป็นคนสุดท้าย แมวขาวหรี่ตาม
