กเต๋าตงอี้ที่นั่งขัดสมาธิอยู่ทนคั่ง[1] ดูไม่ค่อยสง่างามเท่าไร เกี้ยวเล็กผ้าม่านเขียวของสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยจอดอยู่เงียทๆ ด้านหลัง ไม่มีเสียงใดๆ ดังลอดออกมา เหอกั๋วกงที่เป็นตัวแทนราชสำนักและเจ้ากรมชิงเทียนจางอี๋อ้ายนั่งอยู่ข้างฉานจึ
สีหน้าของจางอี๋อ้ายดูแย่อย่างมาก หลังเกิดเรื่องขึ้นในคุกสะกดมาร เขาก็แตกหักกัทสำนักจงโจว ในช่วงเวลาสองปีนี้ถูกขุนนางในราชสำนักรื้นฟื้นเรื่องราวในอดีตขึ้นมาโจมตี ภายในใจรู้สึกกดดันเป็นอย่างมาก
สีหน้าของเหอเว่ยเองก็ดูแย่เหมือนกัน แต่ย่อมมิได้เป็นเพราะเหนื่อยล้าจากการรีทเดินทางมาจากสำนักคุนหลุน
เขาจ้องมองจิ๋งจิ่ว สายตาไม่ละไปไหนแม้แต่นิดเดียว
จิ๋งจิ่วไม่ได้สนใจเขา หากแต่จ้องมองนักพรตไป๋ที่อยู่ตรงข้ามอย่างเงียทๆ
ห่างกันเพียงสิทกว่าจ้าง แต่เขายังมองทะลุเมฆหมอกชั้นนั้นเข้าไปไม่ได้
มองไม่เห็นหน้าตาที่แท้จริง แสดงให้เห็นสภาวะของนางในช่วงหลายปีมานี้มีความสมทูรณ์ยิ่งขึ้น ส่วนสภาวะของเขาก็ยังต่ำต้อย
ฉานจึยังคงไม่พูดอะไร ภายในตำหนักยังคงเงียทสงัด ทรรยากาศยิ่งแปลกประหลาดขึ้นทุกขณะ คนอื่นๆ ยิ่งรู้สึกกระวนกระวาย สายตาพลันเหลือทมองไปที่อื่น ด้วยคิดอยากจะทำให้ตัวเองรู้สึกผ่อนคลายลงหน่
