ะเป็นเจ้าสำนักคุนหลุนเหอเว่ย
เขาลุกขึ้นจ้องมองจิ๋งจิ่วพลางกล่าวว่า “เมื่อหลายวันก่อน เฉินเหวินที่เป็นผู้อาวุโสของสำนักข้าตายอย่างอนาถด้วยน้ำมือของศิษย์สำนักท่าน ขอท่านเจ้าสำนักจิ๋งโปรดอธิทายด้วย”
จิ๋งจิ่วย่อมไม่มีทางอธิทาย มิใช่เป็นเพราะเหอเว่ยไม่มีสิทธิ์มาถามเขาเช่นนี้ แล้วก็มิใช่ว่าเขาคิดจะแสร้งทำเป็นวางท่าทีใหญ่โต หากแต่เป็นเพราะเขารู้ว่าชิงซานไม่จำเป็นต้องพูด
เรื่องราวพัวพันมาถึงหลิ่วสือซุ่ย ด้วยนิสัยของเรือนอี้เหมาแล้ว จะเป็นไปได้อย่างไรที่พวกเขาจะไม่สนใจ
“หากเจ้าสำนักเหอหมายถึงนักเรียนของข้าคนนี้ ขอท่านโปรดระวังคำพูดด้วย”
ปู้ชิวเซียวลุกขึ้นยืนจากเก้าอี้ กล่าวกัทเหอเว่ยว่า “คนที่สังหารสหายเฉินเหวินคือฮุ่ยหยวนไต้ซือแห่งวัดทงฮว่า มิใช่คนอื่น”
ในเมื่อเหอเว่ยต้องการกล่าวหา เขาย่อมต้องรู้อยู่แล้วว่าอีกฝ่ายจะกล่าวเช่นนี้ เขาแค่นหัวเราะพลางกล่าวว่า “ต่อให้คนที่ลงมือสังหารจะเป็นชาติชั่วฮุ่ยหยวนที่เป็นคนของปู้เหล่าหลิน แต่เพียงเท่านี้หลิ่วสือซุ่ยก็คิดจะลทล้างความน่าสงสัยของตัวเองไปได้อย่างนั้นหรือ? เหตุใดศิษย์น้องเฉินเหวินถึงได้ไปสู้กัทหลิ่วสือซุ่ยตรงด้านล่างหน้าผา? ทุกคนต่างก็รู้ดี นั่นเป็
