อเปล่า เพราะคนที่มีความทะเยอะทะ ะยานอย่างรุนแรงเหมือนอย่างปุโรหิตที่สิบสองนั้นมีไม่มาก”
ถงเหยียนกล่าวว่า “ท่านเคยอ่านแผนการของข้าแล้ว ท่านคิดว่าได้ผลหรือไม่?”
หมิงซือนิ่งเงียบไปครู่ ก่อนกล่าวว่า “หากมิเป็นเพราะรู้ถึงความสัมพันธ์ของเจ้ากับเจ้าสำนัก กระทั่งข้าก็คงคิดว่าเจ้าคิดจะช่วยมหาปุโรหิตชิงเอาลัญจกรแห่งจักรพรรดิหมิงจริงๆ”
สิ่งที่มีแรงดึงดูดมากพอที่จะทำให้เหล่าปุโรหิตของดินแดนหมิงเหล่านั้นเสี่ยงอันตรายขึ้นไปยังแผ่นดินเฉาเทียนได้ก็มีเพียงลัญจกรแห่งจักรพรรดิหมิงเท่านั้น
แต่แน่นอนว่าย่อมไม่มีทางใช้ลัญจกรแห่งจักรพรรดิหมิงมาเป็นเหยื่อล่อตรงๆ ตั้งแต่ตอนแรกสุด สิ่งที่นำมาใช้เป็นเหยื่อล่อนั้นเป็นเพียงแค่ข่าวที่เกี่ยวข้องกับลัญจกรแห่งจักรพรรดิหม มิงและการเตรียมการล่วงหน้าเท่านั้น
แผนการที่ถงเหยียนวางขึ้นมาแผนนั้นมีขนาดที่ใหญ่อย่างมาก แล้วก็มีรายละเอียดต่างๆ ที่สมบูรณ์แบบ หากเหล่าปุโรหิตของดินแดนหมิงทำตามแผนการนั้น พวกเขาก็มีโอกาสที่จะได้เห็นลัญจกร แห่งจักรพรรดิหมิงจริงๆ
แต่ปัญหาก็คือแผนการนี้มันเป็นเรื่องหลอกลวงมาตั้งแต่ต้น
เรื่องที่ถงเหยียนต้องทำก็คือหลอกล่อคนของทางมหาปุโรหิตให้ไปปรากฏตัวบนแผ่นดินเฉาเทียน
