ชิญหน้ากันไปสู่สถานการณ์ที่มีความอันตรายยิ่งกว่านั้น
เพื่อความสงบของแผ่นดินเฉาเทียนแล้ว สำนักต่างๆ ย่อมต้องอยากจะเกลี้ยกล่อมทั้งสองฝ่ายให้ประณีประนอมกัน หากเกลี้ยกล่อมไม่สำเร็จ ทั้งสองฝ่ายไม่อาจตกลงกันได้ เช่นนั้นก็ต้องเลือกฝ่า าย
วัดกั่วเฉิงไม่มีสุรา แล้วก็ไม่มีทิวทัศน์อะไรให้ชมมากนัก เหล่าผู้บำเพ็ญพรตของแต่ละสำนักมารวมตัวกัน เรื่องที่พูดคุยก็ย่อมต้องเป็นเรื่องที่เกิดขึ้นในช่วงนี้
“ไต้ซือฮุ่ยหยวนเป็นผู้อาวุโสสูงสุดของวัดทงฮว่า ทำไมจู่ๆ ถึงปรากฏตัวขึ้นที่นั่น? หรือว่าเขาเป็นคนของปู้เหล่าหลินจริงๆ? ปู้เหล่าหลินฝังรากเอาไว้ลึกขนาดนี้เลยหรือ? แล้วทางว วัดทงฮว่าว่าอย่างไรบ้าง?”
“เมื่อสามวันก่อนเจ้าอาวาสวัดทงฮว่ารีบเดินทางมาถึงริมทะเลตะวันออกเพื่อขอพบนักพรตไป๋ แต่ทางเรือเมฆยังไม่ได้ตอบอะไร”
“แต่ยังไงเรื่องนี้มันก็เกี่ยวข้องกับหลิ่วสือซุ่ย หรือว่าไม่มีใครไปถามเลย?”
“ตอนนั้นผู้อาวุโสเยวี่ยเชียนเหมินจะพาตัวหลิ่วสือซุ่ยไป แต่กลับถูกคนของสำนักชิงซานขวางเอาไว้”
“ในช่วงสองสามปีนั้นสำนักชิงซานรับเมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าไปเป็นศิษย์ทีเดียวสามคน คิดๆ ดูแล้วมันก็น่าเหลือเชื่อจริงๆ ในบรรดาศิษย์หนุ่มสาวเป็นพวกเขาที่แข็งแกร่งที
