ชายดี ในขณะที่กำลังจะเดินออกไป จู่ๆ พลันคิดถึงเรื่องๆ หนึ่งขึ้นมา จึงกล่าวถามว่า “คุณชาย เก้าอี้ที่ข้าทำให้เป็นอย่างไรบ้างข ขอรับ?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “พอได้”
เมื่อได้รับคำวิจารณ์นี้ หลิ่วสือซุ่ยก็เดินออกไปอย่างพึงพอใจและมีความสุข
การปฏิบัติตัวระหว่างกันของนายบ่าวคู่นี้ จัวหรูซุ่ยเคยเห็นมามากมายหลายครั้งตอนที่อยู่ในดินแดนแห่งความฝันของคันฉ่องฟ้ากระจ่าง แต่จนกระทั่งถึงตอนนี้เขาก็ยังรู้สึกยอมรับไม่ค ค่อยได้ ก็เหมือนกับอีกเรื่องหนึ่ง
เขามองดูหลิ่วสือซุ่ยที่เดินออกไปด้านนอกสวนจิ้งหยวน ก่อนจะส่ายศีรษะพลางกล่าวว่า “เห็นเขาใส่ชุดบัณฑิตแบบนี้แล้วไม่ค่อยชินเลยจริงๆ ทำไมยังรู้สึกเหมือนชาวนา”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “สือซุ่ยทำนาเก่งมาก ข้าเองก็ได้เขาสอนให้”
ไม่ใช่แค่เพียงจัวหรูซุ่ยเท่านั้น กระทั่งเจ้าล่าเยวี่ยและกู้ชิงก็ยังไม่เข้าใจ ท่านไปเรียนทำนาทำไม?
คิดไม่เข้าใจก็ไม่ต้องไปคิด กู้ชิงคิดถึงเรือเมฆที่ลอยอยู่บนท้องฟ้าเหนือทะเลตะวันออกลำนั้นและงานชุมนุมที่กำลังจะเริ่มขึ้นในอีกไม่ช้า ก่อนกล่าวถามออกมาว่า “อาจารย์ เดี๋ยวต้ องสู้จริงๆ หรือขอรับ?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “สู้ แต่ไม่ใช่ตอนนี้”
ไม่ว่าใครต่างก็มองออกว่าความแข็งแกร่งขอ
