งสำนักชิงซานในเวลานี้ไม่อาจสู้สำนักจงโจวได้ ด้วยเหตุนี้พวกสำนักทางเหนืออย่างสำนักคุนหลุนถึงได้ยิ่งเหิมเกริมขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งกล้าลง งมือกับหลิ่วสือซุ่ย
ช่องว่างที่เกิดขึ้นหลังจากนักพรตหลิ่วฉือจากไปไม่มีใครสามารถมาแทนที่ได้ในช่วงเวลาสั้นๆ จิ่งจิ่วสามารถนั่งอยู่บนตำแหน่งเจ้าสำนักได้ แต่กลับไม่สามารถอุดช่องว่างนี้ได้
กู้ชิงแปลกใจเล็กน้อย กล่าวว่า “อย่างนั้นครั้งนี้ยอมไปก่อนหรือขอรับ?”
จิ๋งจิ่วมองไปด้านนอกสวนจิ้งหยวน รู้ว่าอีกฝ่ายมาแล้ว จึงกล่าวว่า “หากต้องยอม ไยข้าต้องมาเอง?”
มีคนมาขอพบ
ไป๋เจ่าแห่งสำนักจงโจว
เมื่อได้ยินเสียงของสมณะต้าฉาง จัวหรูซุ่ยและกู้ชิงก็บอกลาจิ๋งจิ่วอย่างรู้ตัว จากนั้นเดินออกไปด้านนอกสวนจิ้งหยวน
หลังจากนั้นครู่หนึ่งเจ้าล่าเยวี่ยเดินสองมือไพล่หลังออกมา นางมองดูอาต้าที่นอนขดอยู่บนกองใบไม้ด้านล่างเจดีย์ คิดอยากจะ อุ้มมันออกไปด้วย แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ทำเช่นนั้น อาต้า ามองดูแผ่นหลังของนาง เตรียมจะเดินตามไป จู่ๆ พลันรู้สึกว่าตนเองเข้าใจความหมายของนาง จึงได้นอนขดกลับลงไปใหม่บนกองใบไม้ ใบหูชี้ตั้งขึ้นมา
……
……
ไป๋เจ่ายืนอยู่บนลานของสวนจิ้งหยวน
จิ๋งจิ่วนั่งอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน
มีบรรยากาศอย
