่างหนึ่งที่ยากจะบรรยายลอยอบอวลอยู่ในสวน เบาบางแต่กลับชัดเจน อาจจะเป็นความรู้สึกแปลกหน้า แต่ก็ไม่ใช่แบบนั้นไปเสียทั้งหมด
ตอนที่อยู่ในทะเลตะวันตก ทั้งสองคนเคยสบตากันอยู่ไกลๆ นอกจากครั้งนั้นแล้ว ทั้งคู่ก็ไม่ได้เจอหน้ากันมานานแล้วจริงๆ
เวลาสามารถเจือจางหลายๆ สิ่ง อย่างเช่นเวลาหกปีในที่ราบหิมะนั้นคล้ายว่าเกิดขึ้นในชาติที่แล้ว
จิ๋งจิ่วสงบนิ่ง ไม่ได้มีความรู้สึกเสียใจ กระทั่งความรู้สึกทอดถอนใจก็มีไม่มาก
นี่เป็นเรื่องที่ผู้บำเพ็ญพรตจะต้องพบเจอ
เพียงแต่วันเวลาอันยาวนานบางครั้งก็ทำให้หลายๆ เรื่องดูจางลง บางครั้งก็ทำให้หลายๆ เรื่องเข้มข้นขึ้น นี่น่าจะเป็นความแตกต่างระหว่างน้ำและสุรา
วันเวลาหกปีในที่ราบหิมะ ไป๋เจ่าล้วนแต่นอนหลับอยู่ แต่นางกลับรู้สึกเหมือนว่าตัวเองจดจำค่ำคืนเหล่านั้น แสงไฟเหล่านั้น แล้วก็ยังมีแผ่นหลังนั้นเอาไว้ได้ตลอดเวลา
นางมองดูจิ๋งจิ่วอย่างเงียบๆ ไม่ได้พูดอะไร คล้ายว่ากำลังรอคอยอะไรบางอย่างอยู่
นางยอมไม่ได้รอให้จิ๋งจิ่วเป็นฝ่ายพูดก่อน นิสัยแง่งอนเหมือนเด็กผู้หญิงเช่นนั้นไม่มีทางเกิดขึ้นกับนาง ยิ่งไปกว่านั้นนางรู้ดีว่าการทำแบบนั้นมันไม่มีผลใดๆ ต่อจิ๋งจิ่ว
ที่นางรอคอยก็คือท้องฟ้ายามเย็นที่เป็
