นสีแดงยิ่งกว่านี้ รอให้ลมในฤดูใบไม้ร่วมพัดขึ้นมาอีกครั้ง
เสียงซ่าๆ ดังขึ้น ใบไม้ปลิวตกลงมาตามสายลม ถูกแสงอาทิตย์ยามเย็นส่องจนกลายเป็นสีแดง ดูคล้ายเปลวเพลิง แล้วก็คล้ายดอกไม้ ตกลงมาบนร่างกายของนางเหมือนหยาดฝน
ภาพนี้ช่างน่าดูยิ่งนัก
สีหน้าของจิ๋งจิ่วดูเหมือนกำลังรู้สึกดื่มดำ
ภาพที่งดงามและคนที่ชาญฉลาดคือเรื่องเพียงไม่กี่เรื่องบนโลกนี้ที่เขารู้สึกสนใจ
นางจำต้นไห่ถังในเรือนตระกูลจิ๋งได้ แล้วก็จำได้ว่า เขาชอบดูภาพดอกไห่ถังร่วงตกลงมาบนร่างกายของนาง
ตอนนี้นางเองก็มั่นใจแล้วว่าจิ๋งจิ่วยังจำภาพเหล่านั้นได้อยู่ แค่นั้นก็พอแล้ว นางยกกระโปรงขึ้นมาเล็กน้อย เดินมาใต้ระเบียงทางเดิน นั่งลงบนพื้นตรงข้ามเขา
แถบผ้าของไป๋เจ่าเป็นเหมือนก้อนเมฆที่ดูดซับน้ำทะเล ลอยตกลงข้างกายของนาง
จิ๋งจิ่วยังคงไม่กล่าวอะไร
ไป๋เจ่าขยับไปข้างหน้าสองก้าว สองมือวางลงบนพื้นโดยมีแถบผ้ารองเอาไว้อยู่ ร่างกายเอนไปข้างหน้าเล็กน้อย
ในตอนนั้นองค์หญิงแคว้นฉินก็ทำเช่นนี้
แต่ตอนนี้จิ๋งจิ่วมิใช่องค์ชายแคว้นฉู่ที่ไม่สามารถปฏิเสธได้ผู้นั้น เขาย่อมไม่มีทางปล่อยให้นางโผเข้ามาอยู่ในอ้อมอกของตนเอง
เขายื่นนิ้วออกไปนิ้วหนึ่ง จิ้มไปที่หว่าง
