คิ้วของนาง ทำให้ร่างกายของนางหยุดค้างอยู่กลางอากาศ
เวลาหยุดนิ่ง
อาต้าที่แอบซ่อนตัวอยู่ในกองใบไม้ภายในสวนมองดูภาพนี้ ในใจครุ่นคิดว่าจะว่าไปแล้วภาพนี้ก็ดูสวยมากทีเดียว
ไม่รู้ว่าผ่านไปนานเท่าไหร่ ไป๋เจ่านั่งกลับลงไป พลางกล่าวอย่างเขินอายว่า “อยากกอด”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “จะสู้แล้ว”
ไป๋เจ่ากล่าวว่า “ก็เพราะว่าจะสู้แล้วน่ะสิ”
จิ๋งจิ่วยิ้มเล็กน้อย ไม่ได้พูดอะไร
ไป๋เจ่าหยิบเอาใบไม้สีเหลืองใบหนึ่งจากบนกระโปรง จากนั้นวางลงเบาๆ บนมือของเขา
ภายในกองใบหน้าภายในสวน สายตาของอาต้าดูค่อนข้างเย็นยะเยือก
ไป๋เจ่ามองดูใบหน้าของเขา กล่าวเสียงเบาๆ ว่า “ตอนที่พบท่านครั้งแรกก็รู้สึกว่าท่านไม่ธรรมดา”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “หลายคนก็เป็นเช่นนี้ เห็นบ่อยๆ ก็ชินไปเอง”
อย่างเช่นคน แมวและจักจั่นที่อยู่บนยอดเขาเสินม่อก็ไม่ได้รู้สึกตกใจ วิญญาณหลุดออกจากร่างหรือธาตุไฟเข้าแทรกในตอนที่เห็นหน้าเขาอีก
ไป๋เจ่ายิ้มเล็กน้อยพลางกล่าวว่า “แต่ความตกตะลึงที่ท่านสร้างให้แก่โลกนี้ก็ยังเหนือไปจากที่ข้าจินตนาการเอาไว้มากนัก ทำไมท่านถึงได้…กลายเป็นเจ้าสำนักได้ล่ะ?”
ในตอนที่พูดประโยคนี้ นางกำลังยิ้มอยู่จริงๆ นั่นเป็นความรู้สึกยินดีและภาคภูมิใจ
