ืนอยู่ข้างกายเสี่ยวเหอตรงใต้ต้นไม้ต้นนั้น ไม่รู้ว่านางมาตั้งแต่เมื่อไร
เยวี่ยเชียนเหมินเป็นยอดฝีมือขั้นศูนยตา ในบรรดาเจ้าแห่งยอดเขาของชิงซานก็มีเพียงฟางจิ่งเทียนกับนักพรตกว่างหยวนเท่านั้นที่พอจะเอาชนะเขาได้ ต่อให้ศิษย์รุ่นเยาว์ของสำนักชิงซ ซานจะอัจฉริยะเพียงใดก็ไม่มีทางทำอะไรเขาได้ แต่เมื่อมองดูภาพที่อยู่ตรงหน้า เขาก็ยังรู้สึกได้ถึงความกดดัน แล้วก็เกิดความรู้สึกทอดถอนใจอย่างมากขึ้นมา
ความกดดันนั้นไม่ได้มาจากในเวลานี้ หากแต่มาจากอนาคต ความรู้สึกทอดถอนใจนั้นมาจากความรู้สึกเสียดายและความผิดหวังในสำนักของตัวเอง
เมล็ดพันธุ์แห่งเต๋าทั้งสามคนยืนอยู่ตรงนี้
พวกเขาล้วนเป็นคนของชิงซาน
ศิษย์รุ่นต่อไปของสำนักชิงซานช่างแข็งแกร่งจริงๆ เกรงว่าหลังจากนี้อีกร้อยปีสำนักชิงซานคงจะมียอดฝีมือขั้นแหวกทะเลระดับสูงสุดเพิ่มขึ้นมาอีกสามคน
หลิ่วสือซุ่ยนั้นแล้วไป แต่จัวหรูซุ่ยนั้นถูกสำนักจำนวนมากจับตาดูตั้งแต่ที่เกิดมา ส่วนเจ้าล่าเยวี่ยนั้นยิ่งแล้วใหญ่ นางเป็นคนเมืองเจาเกอ ทำไมตอนนั้นถึงชิงมาไม่ได้?
แล้วลองมาดูสำนักของตัวเองสิ? ลั่วไหวหนานตายไปตั้งนานแล้ว ไป๋เชียนจวินนิสัยใช้ไม่ได้ ยากที่จะบรรลุมรรคผลได้ ถงเหยียน.…หรือ
