ออกไปด้านนอกหน้าต่าง มาถึงในสวนจิ้งหยวน ลอยกลับไปกลับมาระหว่างระเบียงทางเดินและลานในสวน
เจ้าล่าเยวี่ยรู้สึกเย็นสบาย นางลูบอาต้า อาต้ารู้สึกสบายจนพริ้มตา
กู้ชิงรับรู้ได้ถึงสายลมอ่อนโยนที่ปะทะใบหน้าเข้ามา เขารู้สึกงุนงงเล็กน้อย ก่อนจะนั่งลงไปบนอาสนะที่อยู่ตรงหน้าเจดีย์หิน จากนั้นหลับตาแล้วเริ่มทำสมาธิพักผ่อน
ใบไม้ที่ยังคงเป็นสีเขียวเหล่านั้นถูกลมพัดมากองรวมกัน ก่อนจะค่อยๆ ล้อมอาสนะเอาไว้
จัวหรูซุ่ยนั่งอยู่ใต้ระเบียงทางเดิน ขาทั้งสองข้างแกว่งไปแกว่งมา ค่อยๆ เป็นหนึ่งเดียวกับจังหวะของลมที่พัดมา
เขารู้สึกว่าสายลมที่เย็นสบายเหล่านี้แปลกประหลาดเป็นอย่างมาก มันพัดพามาจากทุกทิศทุกทาง บ้างก็พัดผ่านขนตาของตัวเอง บางก็ค่อยๆ พัดผ่านใบหูของตน บ้างก็พัดลอดเข้าไปในแขน เสื้อ
เมื่ออยู่ท่ามกลางสายลมที่เย็นสบายจำนวนนับไม่ถ้วนเช่นนี้ เป็นเรื่องยากที่ไม่อยากจะนอน
เขาคิดถึงเรื่องเหล่านี้ หนังตาเริ่มหนังอึ้งขึ้นทุกขณะ ค่อยๆ ร่วงตกลงมา ก่อนจะผล็อยหลับไปทั้งแบบนี้
……
……
ในตอนที่ท้องฟ้ายามเย็นเป็นสีแดงฉาน จัวหรูซุ่ยลืมตาตื่นขึ้นมา
ท่ามกลางแสงอาทิตย์ยามเย็น ลมตรงเจดีย์หินสงบลง เขาค่อนข้างงุนงง ไม่รู้ว่ายังคงเป็นวันเดิม
