จิ๋งจิ่วดึงสายตากลับมา ขณะเดียวกันก็เก็บจักจั่นเหมันต์และยุงกลับเข้าไป
แสงสีขาวสายหนึ่งตกลงมาจากบนท้องฟ้าราวสายฟ้า ตกลงไปในอ้อมอกของเจ้าล่าเยวี่ยอย่างแม่นยำ
อาต้าส่งเสียงร้องออกมาเพื่อบอกว่าไม่มีใครเห็นเหตุการณ์ก่อนหน้านี้
การติดต่อกับเผ่าหมิงนั้นถือเป็นความผิดที่มิอาจให้อภัยได้ กระทั่งนักพรตไท่ผิงในอดีตก็ยังแบกรับไม่ไหว จิ๋งจิ่วเองก็ไม่อยากจะสร้างปัญหา
ก็เหมือนกับการแลกเปลี่ยนที่อาจจะมีอยู่จริงระหว่างสำนักจงโจวและมหาปุโรหิตของเผ่าหมิง หลายๆ เรื่องนั้นสามารถทำได้ แต่ไม่อาจให้ใครเห็นได้
“พวกเจ้ากลับไปก่อน” จิ๋งจิ่วกล่าวกับเจ้าล่าเยวี่ย
สถานที่ที่เขาจะไปหลังจากนี้มีความปลอดภัยเป็นอย่างมาก ไม่จำเป็นต้องพาอาต้าไปด้วย
เจ้าล่าเยวี่ยรู้ว่าเขาจะไปสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ย จึงไม่ได้กล่าวอะไร อุ้มอาต้าแล้วขี่กระบี่มิคำนึงบินกลับไปยังเรือกระบี่
จัวหรูซุ่ยลืมตามองดูนางคล้าย ในใจคิดอยากจะถามอะไร แต่สุดท้ายก็ไม่ได้ถามอะไรออกมา
กู้ชิงที่เหมือนจะคาดเดาอะไรบางอย่างได้นั่งอยู่ตรงหัวเรือ หันหน้าหาพระอาทิตย์ที่กำลังลอยขึ้นมา ทำสมาธิอย่างเงียบๆ ดวงตาไม่ได้ลืมขึ้นมาแม้แต่น้อย
ลมริมทะเลตะวันออกเย็นสบาย แม้นจะเป็นช่วงต้นฤด
