ูร้อน แต่ก็มิได้ร้อนอบอ้าว โดยเฉพาะตรงหุบเขาแห่งนั้นที่ยังเหมือนอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ ดอกท้อที่อยู่ตรงหน้าบันไดหินกำลังเบ่งบาน
จิ๋งจิ่วบินลงไปบนบันไดหิน เด็ดดอกท้อดอกหนึ่งพลางเคาะประตูเบาๆ
ไม่นานประตูของสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยก็เปิดออก เผยให้เห็นใบหน้าที่ดูน่ารักและสะอาดสะอ้านใบหน้าหนึ่ง นางคือศิษย์หญิงที่ชื่อเจินเถาผู้นั้น
ตอนที่อยู่เขาอวิ๋นเมิ่ง สิทธิ์การเข้าร่วมงานชุมนุมแสวงมรรคาของเจินเถาถูกจิ๋งจิ่วเอาไป ยิ่งไปกว่านั้นนางยังได้เห็นการต่อสู้ระหว่างจิ๋งจิ่วกับจัวหรูซุ่ยกับตาตัวเอง เหตุการณ์ นั้นยังคงติดตรึงอยู่ในความทรงจำของนาง ถึงแม้ในเวลานี้จิ๋งจิ่วจะสวมหมวกลี่เม่า แต่นางยังคงจำเขาได้ในทันทีที่เห็น จึงกล่าวอย่างตกตะลึงว่า “เจ้าสำนัก…จิ๋ง?”
ก่อนหน้านี้นางกำลังทำวัตรเช้า จากนั้นจู่ๆ ก็ถูกเจ้าสำนักแม่ชีสุ่ยเยวี่ยเรียกตัวออกไป บอกว่ามีแขกท่านหนึ่งมาเยือน อยากจะให้นางพาเขาเข้าไปในสำนักแม่ชีอย่างเงียบๆ นางไหนเลยจะค คิดถึงว่าแขกผู้นั้นจะเป็นจิ๋งจิ่ว
จิ๋งจิ่วตรงเข้าไปยังห้องฌานห้องนั้น
ยังคงเป็นห้องฌานที่มีหน้าต่างทรงกลมเปิดโล่ง หันหน้าเข้าหาทะเลสาบ ต้นไม้ริมทะเลสาบถูกตัดออกไปจนหมดห้องนั้น
หน้าต่างยังคง
