กู้ชิงสังเกตเห็นว่าลังใบใหญ่ที่มีผ้าน้ำมันคลุมเอาไว้ใบนั้นหายไปแล้ว แต่ก็ไม่ได้พูดอะไร
พระอาทิตย์ค่อยๆ เคลื่อนคล้อยไปด้านหลัง บนพื้นดินตกอยู่ในความมืดมิด ทะเลตะวันออกที่อยู่ตรงหน้าดำมืดเหมือนสระมังกรเจียวของเรือนอี้เหมา
ในหุบเหวลึกของบ่อผ่านฟ้ายิ่งมองไม่เห็นแสงสว่างใดๆ
แม้นจะไม่มีแสงสว่าง แต่จิ๋งจิ่วกับเจ้าล่าเยวี่ยยังคงสวมหมวกลี่เม่าอยู่ น่าจะเป็นเพราะไม่อยากให้ใครพบเห็น
เขาเดินมาริมหน้าผา ฝ่ามือพลิกขึ้น จักจั่นเหมันต์ที่ตัวสีขาวเหมือนหิมะปรากฎขึ้นกึ่งกลางฝ่ามือเขา
จักจั่นเหมันต์รับรู้ได้ถึงกระแสจิตของเขา จึงรีบพลิกตัวพร้อมถูขาของตัวเองอย่างรวดเร็ว ปล่อยยุงที่มองไม่เห็นเหล่านั้นออกมา
สายตาของเจ้าล่าเยวี่ยค่อยๆ มองลงไปยังด้านล่างของบ่อผ่านฟ้า นางเองก็มองไม่เห็นยุงเหล่านั้น แต่รู้ว่าพวกมันจะไปที่ไหน
จิ๋งจิ่วแกะผ้าน้ำมันชิ้นนั้น เปิดลังออก มองดูถงเหยียนที่อยู่ด้านในพลางกล่าวว่า “เตรียมพร้อมแล้ว”
ไม่มีใครรู้ว่าเขาพาถงเหยียนออกมาจากยอดเขาซ่อนเร้น
ถงเหยียนลืมตามองเขา “ท่านแน่ใจนะว่าได้ผล?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ยังเหลือเวลาอีกสิบกว่าวัน เจ้าเลือกสถานที่เอง ขอเพียงหมิงซือยอมให้ความร่วมมือ เรื่องนี้จัดก
