จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “อย่าให้มีครั้งต่อไป”
ซูจึเย่รู้ว่าอีกฝ่ายไม่อยากฆ่าตน ไม่อย่างนั้นในเวลานี้ตนเองคงจะตายไปแล้ว จึงกล่าวถามว่า “ทำไมถึงไว้ชีวิตข้า?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “นักพรตไป๋คิดจะทำอะไร?”
ซูจึเย่หัวเราะขึ้นมา ใบหน้าสีเขียวดูค่อนข้างแปลกประหลาด “เจ้าน่าจะไปถามไป๋เจ่านะ”
เจ้าล่าเยวี่ยกล่าวว่า “เจ้าอยากตายหรือ?”
“ข้าเป็นหน่อมาร ใช้ชีวิตอยู่ในร่างกายของแม่ที่ตายไปแล้ว เตรียมพร้อมที่จะกลายเป็นแหล่งพลังมารให้พ่อของข้าทุกเมื่อ ข้าคิดหาทุกวิถีทาง จนในที่สุดก็ทำให้พ่อของข้ากลายเป็น คนพิการที่นอนอยู่แต่บนเตียงได้สำเร็จ และได้ควบคุมอำนาจของสำนักเสวียนอิน แต่สุดท้ายกลับต้องมาเจอสัตว์ประหลาดอย่างหวังเสี่ยวหมิง เจ้าคิดว่าข้าเดาไม่ได้หรือว่าเขาเป็นคนขอ องใคร? ส่วนเรื่องที่สำนักจงโจวรับปากข้า เจ้าคิดว่าข้าจะเชื่ออย่างนั้นหรือ? ข้าเป็นวิญญาณเร่ร่อน นับตั้งแต่ที่เกิดขึ้นมาก็ลอยไปลอยมาอยู่บนโลกนี้ ที่พักพิงเดียวของข้าก็คื อสำนักเสวียนอิน แต่สุดท้ายกลับถูกสำนักชิงซานของพวกเจ้าทำลายไป แล้วตอนนี้ยังไม่ยอมให้ข้าสร้างมันขึ้นมาใหม่ อย่างนั้นข้าล่องลอยต่อไปแบบนี้มันจะมีประโยชน์อะไร?”
ถ้าจะพูดถึงความน่าเศร้าของชีวิตแล้ว
