นแอลงเรื่อยๆ จนกระทั่งตายลงไปอย่างน่าอนาถ นอกเสียจากพวกเขาจะสามารถทลายกงล้อมาร บรรลุวิถีเทพมารที่แท ท้จริงเหมือนอย่างปรมาจารย์สำนักเสวียนอินได้
สาเหตุที่ซูจึเย่พร้อมที่จะตาย นอกเสียจากความรู้สึกท้อแท้แล้ว ยังเป็นเพราะความสิ้นหวังจากความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจากพิษตานด้วย
“ไม่มีใครแก้พิษตานได้” เขาจ้องมองดวงตาของจิ๋งจิ่วพลางกล่าว
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ไม่มีเรื่องที่ข้าทำไม่ได้”
ซูจึเย่ไม่เชื่อคำพูดของเขา แต่เมื่อคิดถึงสถานะเจ้าสำนักชิงซานของเขา ภานในใจก็ยังความรู้สึกมีหวังขึ้นมาเล็กน้อย จึงกล่าวถามว่า “เจ้าอยากจะให้ข้าทำอะไรให้กันแน่?”
ไม่ว่าจะเป็นการแก้พิษตาน หรือว่าช่วยเขาตั้งสำนักขึ้นมาใหม่ก็ล้วนแต่เป็นบุญคุณอย่างใหญ่หลวง ต่อให้เขาจะมีศักยภาพและมีอนาคตแค่ไหนก็ไม่มีค่าพอที่จะให้ชิงซานทำเช่นนี้
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “หากเสวียนอินจึมาหาเจ้า เจ้าต้องคิดหาวิธีมาแจ้งข้า”
ซูจึเย่ถึงได้รู้ว่าที่แท้สำนักชิงซานอยากจะใช้ตัวเองเพื่อจัดการนักพรตไท่ผิงและปรมาจารย์สำนักเสวียนอิน จึงส่ายศีรษะพลางกล่าวว่า “ตอนนี้พวกเขาไม่เชื่อข้าอีกแล้ว”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “เจ้าสามารถหลอกซีไหลมาได้ตั้งนานขนาดนั้น เจ้าก็น่าจะมีวิธีทำให้พวกเขาเ
