น้ำ แตกต่างจากพายุฝนที่อยู่อีกด้านหนึ่งอย่างสิ้นเชิง คล้ายกับเป็นภาพลวงตาอย ย่างไรอย่างนั้น
จิ๋งจิ่วดึงสายตากลับมา เหยียบอากาศทะยานออกไป มายังยอดเขาแห่งหนึ่ง
อัญมณีสีแดงที่อยู่หน้าถ้ำยังคงส่องสว่าง จิตจำแนกแห่งกระบี่ที่เขาทิ้งเอาไว้ยังไม่หายไปไหน แสดงให้เห็นว่าซือโก่วไม่ได้มาหาฟางจิ่งเทียนจริงๆ
จากนั้นเขาไปยังถ้ำของถงเหยียน
ถงเหยียนลืมตามองดูเขา ก่อนจะกล่าวเสียงเย็นชาเล็กน้อยว่า “ไหนตกลงกันแล้วว่าในสิบปีจะไม่มากวนข้า?”
จิ๋งจิ่วไม่สนใจเขา เดินเข้าไปยังหน้าโต๊ะหิน
ด้านหน้าโต๊ะหินมีกระดานหมากล้อมวางอยู่กระดานหนึ่ง บนกระดานมีหมากวางกระจัดกระจายอยู่หลายสิบตัว ยังคงเป็นหมากที่ถงเหยียนวางเอาไว้ในตอนที่เขามาหาครั้งนั้น เขาหยิบเอาหมากดำ ำเม็ดหนึ่งขึ้นมาวางไว้บนตำแหน่งหนึ่งตรงมุมซ้ายด้านล่าง สถานการณ์บนกระดานเปลี่ยนไปจากในตอนแรกอย่างเห็นได้ชัด หมากขาวสามสี่เม็ดที่อยู่ตรงมุมไม่มีหวังที่จะหลบหนีออกไปได้อีก ด ดูแล้วคงต้องโดนกินอย่างแน่นอน
ถงเหยียนรู้ว่าเขาเตรียมจะลงมือแล้ว จึงกล่าวถามอย่างประหลาดใจว่า “เหตุใดถึงเป็นตอนนี้?”
จิ๋งจิ่วกล่าวว่า “ข้ามีธุระต้องออกไปทำ ก็เลยถือโอกาสจัดการซะ”
ถงเหยียนรู้ว่าเขาเป็นค
