นอย่างไร จึงยิ่งรู้สึกประหลาดใจ กล่าวว่า “ท่านจะออกไปจากสำนัก?”
หากเป็นจัวหรูซุ่ย ในเวลานี้เขาคงจะต้องพูดออกมาแน่ว่า ‘ข้าไปสำนักจิ้งจงมาแล้วต้องบอกเจ้าด้วยอย่างนั้นหรือ?’ ทว่าจิ๋งจิ่วไม่ได้พูดเรื่องเหล่านี้ เขาเพียงแต่เล่าเรื่องที่เกิด ดขึ้นในเมืองเจาเกอให้ถงเหยียนฟัง จากนั้นก็พูดถึงเรื่องการนัดหมายในวัดกั่วเฉิงตอนฤดูใบไม้ผลิ สุดท้ายกล่าวถามว่า “นักพรตไป๋จะทำอย่างไร?”
……
……
แผ่นดินเฉาเทียนในช่วงกลางฤดูร้อน ทั่วทุกที่ล้วนแต่มีลมร้อนชื้นพัดผ่าน อารมณ์ของผู้คนเองก็ค่อนข้างเบื่อหน่อย แล้วก็กระสับกระส่ายเป็นกังวล
ในราชสำนัก เหล่าขุนนางทะเลาะกันไม่ว่างเว้น ในตอนนี้ย่อมไม่มีใครพูดถึงเรื่องของจิ่งซิน เรื่องที่พวกเขาทะเลาะกันล้วนแต่เป็นเรื่องการสร้างแม่น้ำ เรื่องอาวุธในกองทัพเหล่านั้น แ แต่ทุกคนต่างรู้ว่าเหตุใดพวกเขาถึงทะเลาะกัน
สำนักเล็กๆ เหล่านั้นเดินทางไปยังเขาอวิ๋นเมิ่งไม่ขาดสาย คล้ายพากันไปแสวงบุญอย่างไรอย่างนั้น แล้วก็คล้ายมีสายลมที่ชั่วร้ายกำลังก่อตัว
พายุฝนกำลังมุ่งหน้าไปยังชิงซาน
ทั่วทั้งโลกแห่งการบำเพ็ญพรตและเหล่าขุนนางในราชสำนักล้วนแต่กำลังรอคอยการเจรจาในวัดกั่วเฉิงในฤดูใบไม้ร่วงที่กำลังจะมาถึง
สายตาทั้งหมด
