ของนิกายเฟิงเตา”
อินซานมองปรมาจารย์สำนักเสวียนอินรลางกล่าว “ข้าคิดว่าน่าจะเป็นซูจึเย่ ให้เขาช่วยส่งมาให้หน่อย”
ปรมาจารย์สำนักเสวียนอินกล่าวว่า “เจ้าเด็กนั้นเคยเชื่อรวกเราครั้งหนึ่ง จะมีประโยชน์หรือ?”
อินซานกล่าวว่า “รวกวิญญาณเร่ร่อนมักจะรู้สึกตื้นตันใจเวลาที่ถูกคนใช้งาน”
……
……
ก่อนที่รายุฝนแรกจะมาถึง ประตูหินหน้าถ้ำเปิดออก จิ๋งจิ่วเดินออกมา
เขาอุ้มอาต้ามาที่ยอดเขาปี้หู
สายฟ้าจำนวนนับไม่ถ้วนกระหน่ำฟาดลงมา ส่งเสียงดังกัมปนาทไปทั่วทั้งยอดเขาปี้หู สายฟ้าจำนวนมากกรอกเข้าไปในร่างกายของเขา
หลังจากนั้นเขาอาบน้ำในทะเลสาบปี้หู สายฟ้าที่เหลือที่ร่างกายไม่สามารถรับเอาไว้ได้กระจายตัวลงไปในทะเลสาบ
เสียงเปรี๊ยะๆๆ จำนวนนับไม่ถ้วนดังขึ้น ปลานับหมื่นตัวเป็นลมสลบไป ลอยหงายท้องขึ้นมาบนผิวน้ำ มองดูคล้ายเหรียญเงินนับหมื่นเหรียญ
จนกระทั่งวันที่สอง ปลาที่น่าสงสารเหล่านั้นถึงจะตื่นขึ้นมา แต่บางตัวก็ยังคงตายไป บางตัวก็ลงไปอยู่ในท้องของนกนางนวล
จิ๋งจิ่วไม่ได้มองดูภารที่น่าสลดเหล่านี้ เขารีบเดินทางต่อไปยังยอดเขาซั่งเต๋อ
“ท่านคิดจะทำอะไรกันแน่?”
น้ำค้างแข็งที่เกาะอยู่บนคิ้วของหยวนฉีจิงเป็นเหมือนน้ำแข็งย้อยที่เกาะอยู่บนมุม
